صحنه نوشت ها

دوران دیرینه سنگی

miraliakbari — Wed, 20 Feb 2008 09:12:18 GMT

دوران دیرینه سنگی

روایت چهارم اینکه

هم پرومته که در بند بود- هم خدایان سرگردان – هم عقابهای جگر خوار

خسته گشتند و به پوچی رسیدند

اسطوره پرومته

فرانتس کافکا

اشخاص بازی

پرومته غول

عقاب شکنجه گر

کراتوس بازرس ویژه زندان

هرا مادر خدایان

ایو رانده و رها شده

دربند

( سلولی تاریک. نور ازبالا به صورتی آسمانی.کراتوس مست. عقاب چت.)

صدای پرومته

از او نازل گشت مراتب خونبار. آری رحمانیت ت را دیدم. تو نیک مهربان ظالم را. نقشه های که در سر داری پیداست. می خوانمشان.آشی پختی برای ما. تو یکی هستی در تمامی بی شرافتی ها دو روئی ها و دروغ ها. آفرینش یک دغل بود فهمیدیم به روی خود نیاوردیم.

کراتوس

ساعت چنده گروهبان؟ هزار ساله زندانیه یکی نمیاد رد بشه بگه "خرت به چند؟" " محکوم ما چطوره؟" " زندانی قصد جوسازی نداشته؟" هیچ.اصلا کسی به چپ شم نگرفته. تا کی باید نگرش داریم؟همین روزهاست که حکم آزادیش به خاطر اخلاق الهی برسه اینجا. صدای منو می شنوی؟

صدای پرومته

صدای منو می شنوی؟ من از قعر کهکشان تو رو صدا می کنم. تو وجود داری؟ من رو اینجا بستن ؟ یگانه دانشمند بشریت ؟ چطور این کتاب بسته شد؟ حالا می فهم م وقتی جردانو برانو می سوخت تو چقدر لذت بردی. عطش ت رو می فهم م. تو می ترسی. از همگی سر بزرگ ها. بیا از ته دل با هم حرف بزنیم.

کراتوس

فکر نمی کردم که آخرین باره می بینمش . خودش هم بهم نگفت . گفت درس دارم /اسطوره شناسی /استاد می خواد در مورد پرومته حرف بزنه. گفتم ساکت می گیرنه ت ها. گفت دیوونه شدی؟ گفتم خودم گرفتم گروهبان زنجیرش کرد. گفت موتورت ئو؟ گفت کلاسم دیر شد. گفتم هوا سرد شده خندید به آتیش سیگارم نگاه کرد. آخرین نگاه بود.

صدای پرومته

تو تنها زیرک بودی. خوب همگان را به تعظیم وادار نمودی. خوب همه کس را به خواب افیون کشاندی؟ ای دغل. پیام ت از المپ سقوط کرد. سوختیم.به روی خود نیاوردیم.می شنوی؟. سخن می گویم از قعر درک.

کراتوس

آتیش رو دزدید.کی؟ پرومته.از کجا؟ قصر خدایان. مال خر کی بود؟ آدمیزاد.پس متهمه. چرا؟ چون دشمن ئه. دشمن؟!

صدای پرومته

دشمنان

کراتوس

دشمنان

صدای پرومته

دشمنان بر پشت میزی.....

کراتوس

دشمن ما کیه گروهبان؟ دانشمندای ملحد؟غول های ترسناک؟این زندانی گوزو؟-این بند؟..زکریا؟.. دشمنان..

صدای پرومته

دشمنان...

عقاب

نعشه بودم. نعشه بودی. نعشه بودید.دیدم. اوپنهایمر بود. آتیش رو برداشت. گفت گور پدر خدایان هم کرده. همه سردشونه.بعد رفت پایین.

بعد از میله ها

(کراتوس همه را به بند کشیده و ساختار نظامی حبس وار را القا می کند.)

کراتوس

بایستید - تو در صف غذا – همه با کاسه های حلبی در انتظار آش جو – آشخورها رو جمع - لباسهای ضد شورش بر تن– تیم ما با گل های پیاپی بر دروازه دشمن – فقط من می دانستم که زندان - فقط من می دانستم – هی آشخور وایستا تو صف – تو چقدر از خدمت ت مونده رشتی – یه آدم به گوشم رسونده تو هر وقت برامون چای می آوردی می شاشیدی توش – برای همین اصرار داشتی بری تو آبدارخونه – ما نظامی را نوشتیم تا رستگاری از روزنه پنجره ها – در مستراح جهالت بودیم روشن مان کردند – یاد دادند چطور باسن های گهی امان را بشوریم – به سمت دیوار – اسم ش را به صورتی الهی در دفترچه حزب خدایان ثبت - دچار تب غرب نشدیم چون همگی غرب زدگی را ورق زده بودیم – ماموریت من آسمانی ست – بهت نگفته بودم با اینجا می کوبی تو اینجا – آری ماموریت من الهی ست و از المپ نازل شد تا هر کجا که آنها را دیدیم دربند –باد سرد از طرف غرب – طوفان شد تندباد- تندباد ملحدی بود – به راه راست هدایت - پرومته تو گردباد فندک زیپو شو روشن کرد -تبلیغ ش رو - هی پز می ده خوشم نمی یاد – تو هنوز دفترچه راهنمایی و رانندگی رو از – آلکاتراز قفقاز تنها یک محبوس دارد - بزرگ ملحد عالم خدایان- در بند بسته – از اول گفتیم ذغال ها رو زیاد کنین - آتیش زیادیش غذا رو می سوزونه – مثل ماده گاو به درون درک نشسته ای و به خیره- حالا آتیش خدایان رو می دزدی- مادر همگی ما هرا رو ناراحت کی کنی- می دم مادرت رو ناراحت کن ن - اون میاد- از نسل زئوس – میاد -به خدا- خودش بهم گفت - دمار از روزگار تیتان ها می درد – دیو چو بیرون رود فرشته در آید

ملاقات در ابدیت

(هرا- آن ور تر ایو – به ملاقات پرومته آمده اند – کراتوس اجازه نمی دهد.)

هرا

حالم داره بهم می خوره. سوت و کوره .همه دارن خمیازه می کشن.مخ ها گوزیده. مهندس الدنگ نشسته بود با این آبدارچیه زر می زد.خب چی بگه؟ بیکاریه .دیگه هیچ کاری نیست که کسی انجام بده. از وقتی این غول تشن آتیش رو دزدیده همه دارن پشگل لقد می کنن. بابا کرکره ها رو بکشید.برید خونه بخوابید. خوب به اینا چه ربطی داره شلوار شوهرم زیپ ش خرابه نمی تونه بکشه بالا. شنیدم این زندانی تون غیب م میگه. یه نره غول پیشگو! کجاست؟

کراتوس

مادر.

هرا

حتی من بازرس؟!

کراتوس

چی باید گفت ماموریم و معذور.

هرا

مشکل چیه؟

کراتوس

شما مشکلی ندارید فقط قدتون یکم کوتاهه.

هرا

چاق م و خپل.

کراتوس

نه این دیگه شکست نفسیه.

هرا

اگه نبود که ارباب حیزت هی دنبال این پتیاره ها نمی افتاد.

کراتوس

کرم از خود درخته.

هرا

آره والا نگاه کن. شبیه گاو نمی مونه؟

کراتوس

زن ها تو مملکت پرو شدن مادر. باید یه خورده حالشون رو گرفت.البته فکر نکنید من هر جا می رسم اینطوری حرف می زنم ها.مطمئن باشید که آدم با کلاسی هستم. خب ماموریم و معذور

هرا

می خوام ببینم این جردانو برانوی مرتد رو.

کراتوس

محکم بستیم ش به سنگ. فردا که بر گشتیم دیدیم با صخره یکی شده.منو یاد رفیق تون آپولون انداخت. محکم و استوار چون کوه. ماموریم و معذور باید با صخره یکیش می کردم.

هرا

.آه چه کسالتی!هوم.....

کراتوس

اول صب کله پاچه رو زدیم بعد رفتیم شمال پیش عمو. یه عرقی خوردیم با شیش سیخ جیگر و پنج گرم کالباس- عباس- تو راه برگشتن خوابش می اومد. زد کنار یه چرتی خوابید.

هرا

مثل گاو داره بربر نگا می کنه.

ایو

کی؟من؟

هرا

نه ان.

ایو

مهلت بدید.

هرا

خیره سر.

کراتوس

به یارو قاچاق فروشه گفتم وقتی گفتن جسد تو باز کن بذار وسط.

ایو

مادر بزرگ.

هرا

منو مادر خودت م می دونی.خوبه.

ایو

خواهش می کنم گوش بدید.

هرا

چی رو؟ اینکه می خوای هووم بشی؟

ایو

خدای خدایان خودش بمن نظر داره.

هرا

وا؟! خوب چیزی یاد گرفتید شما دخترا.راستشو می گی؟ پس چرا توالت می کنی؟ این چه قیافه ای که درست کردی؟ بابا جون ایراد از خود ما زنهاست.خودمون می خاریم.اگه راست می گی یه انی گهی شاشی چیزی می مالیدی به صورت ت تا زده بشه.ما تو تاریخ از این چیزا خوندیم.بیسواد نیستیم.

ایو

اون همش...

هرا

بنال.

ایو

اون همش...

هرا

اون همش چی؟

ایو

از بوی زیر بغل تون حرف می زد.

هرا

خیره سر.

ایو

من به او پیره مرد هیچ چشم داشتی ندارم.

هرا

حالا زئوس شد پیره مرده؟

ایو

من دنبال چیز دیگه ای هستم.

هرا

آها.یه جوون با های بادی بیلدینگ.نه؟

ایو

من می خوام یه چیزی به شما بگم؟

کراتوس

خدایان اینگونه اند .

ایو

نمی خوام این مامور چیزی بشنوه.

هرا

اون حواس ش جمع نیست حتی به پتیاره ها.

ایو

من می خوام از خونه فرار کنم.

هرا

اوه.

ایو

تحمل ندارم. اذیتم می کن ن. دیگه طاقت ندارم.

هرا

لابد می خوای خونه ما تلپ شی.

ایو

نه.قسم می خورم.

هرا

منم باور کردم.

کراتوس

تو روزنامه نوشته طبق آمار همه ناراحتی روانی پیدا کردن.اینجا نوشته.البته بعضی ها درصد کمتری اینطورن.

هرا

بازرس چی باید بکنیم؟

کراتوس

زانو بزنیم و به درگاه المپ دعا. حتی برای من مامور معذور.

هرا

این پتیاره چرا اینجا ایستاده؟

ایو

منو اذیت نکنید من می رم. کاری به کارتون ندارم.کاری به کارم نداشته باشید.

هرا

نه عزیزم.

ایو

رحم کنید.

هرا

نمی شه.باید داغ ببینی.

ایو

مادر.

هرا

می دم تو صورت ت اسید بپاشن.

ایو

مادر بزرگ ما.

پایان

( پرومته خسته و کسل و ناتوان.عقاب سخت نعشه.انواع مواد مخدر.)

عقاب

اوه.

پرومته

چی شد؟

عقاب

نف.

پرومته

کجات گرفته؟

عقاب

اووو.

پرومته

بخواب. پاها تو بده بالا.

عقاب

ها.

پرومته

بخواب.پاهاتو بده بالا.

عقاب

آی ی ی ی...

پرومته

زیادی کشیدی.

عقاب

کٌم...

پرومته

دستام بسته ست. نمی تونم کمک ت کنم.

عقاب

هخ.

پرومته

کسی اینجا نیست؟

عقاب

ههههه-

پرومته

آهای! کمک کنید!

عقاب

ااااااااا-

پرومته

ماهیچه ت گرفته.

عقاب

ای-----

پرومته

کجات؟

عقاب

ای

پرومته

کجات؟

عقاب

ایج-

پرومته

قلب ته.

عقاب

پرومته

باید با مشت بکوبی رو قلب ت.

عقاب

پرومته

دست رو ببر بالا با مشت بکوب رو قلب ت.

عقاب

پرومته

صورت سیاه شده.

عقاب

ااه

پرومته

بکوب رو قلب ت

عقاب

وا

پرومته

نفس ت گیر کرده.

عقاب

نننننن-

پرومته

بکوب

عقاب

وو

پرومته

د بکوب.

عقاب

هن

پرومته

هی؟

چی شد؟

بهتری؟

الان حالت چطوره؟

بهتری؟

حالت چطوره؟

می تونی نفس بکشی؟

آهای

عقاب

خوبم.

پرومته

حواس ت جمع باشه.

عقاب

عجب.

پرومته

زیاد مصرف می کنی.

عقاب

حالت مزخرفیه.

پرومته

تو خودآزاری.

عقاب

هزار ساله خسته ام.

پرومته

تو انتخاب خوبی نیستی.

عقاب

من پوسیدم.

پرومته

هر شکنجه ای که می دی ده برابرش خودت زجر می کشی.

عقاب

خیلی وقته پرواز نکردم.از اصل خودم دور شدم. اونها منو گرفتند و به مرور مثل یه انسان بارم آوردن.

پرومته

اونا باید یه سادیسم رو انتخاب می کردند نه یه مازوخیسم.

عقاب

دلم می خواد بالای کوهها پرواز کنم ولی یادم رفته. اونها باعث شدن.

پرومته

خودتو نابود نکن.

عقاب

دیگه ده هزار سال مه.

پرومته

من و تو مثل هم هستیم.

عقاب

اینجا.

گم شدم.

هیچ راه فراری نیست.

یه سرنخ می خوام.

می تونی کمکم کنی

نه؟

پرومته

من حتی نمی تونم به خودم کمک کنم.

عقاب

چطور به ذهن ت زد آتش رو بدزدی.

پرومته

یدفعه جوگیر شدم.

عقاب

می تونی تاریکی رو لمس کنی؟

پرومته

می بینم ش

عقاب

اسیر شدم.اسیر شدی.اسیر شدید.

پرومته

مصرف نکن.

عقاب

اون کی ظهور می کنه؟

پرومته

منتظر مرگی؟

عقاب

تو-

پرومته

شکنجه ام کن.

عقاب

سخت مه.

پرومته

می خوام انقدر درد بکشم تا از رو برن.

عقاب

اونا پرروتر می شن.

پرومته

ولی پوزشون رو می زنم.

عقاب

تو منو اذیت می کنی؟

پرومته

جیگرم رو بخور.

عقاب

نه!

پرومته

به سیخ ش بکش.

عقاب

عق.

نشسته بر سنگی تنها

غروب سرمه ای پشت سرش

(هرا نشسته بر سنگی تنها و غروب سرمه ای رنگ در پشت سرش جیغ آسا.پیپ می کشد.)

هرا:

اینجا آخر دنیا – هرا نشسته بر سنگی تنها – حسود و بی کس- پیر وپر پشم- زئوس نگام کرد زیر لب گفت در پرونده پزشکی سال بعد می نویسن زنی به هیئت مردان – صدام گرفته – می گفت این صدا فقط به خاطر سیگاره – حالا چی؟- صدات کلفت تره – آیینه ها را بشکنید – از این قیافه یغورم خسته م – آقای پاداش پور تا دیدتم گفت دختره ماشا لله واسه خودش مردی شده – من تنها در میان این جنگل تکنولوژی با دستگاههای عظیم الجثه بی مغز چه می توان فریاد بر آورد من خسته از نعشه تریاک در میان این آهن و فولاد فریاد می زنم که مادر جهانیان م – دیگر خدایی چه مفهومی دارد در فرمولهای پیچیده نیرو ها – می گفت: زن یه خورده طناز باشه خوبه – یه ابرویی بگیر یه سیبیلی بچین ماتیک م که نمی زنی اونوقت می گی سر و گوش شوهرم می جنبه بابا خدای خدایان که سهله پدر جدش م باشه با این بوی زیر بغل ت باید دنبال این دختر گوگولی ها باشه – در این دستگاهها ترسان اسیرم – ما دیگر چه وجهی داریم آیا کسی هست که ما را یاری کنند قربانی ئی چیزی دیگر چه ابهتی دیگر چه عبادتی - حسادت داره منو می خوره پیر و چرکم خسته و ورقلمبیده های من حسودم با دستانم ران های خوش تراشت را می درم بر صورت زیبایت اسید می پاشم تا بدانی من حسودم و آتشم خانه ات ویران کند این شوهر این کثیف – وایمیسته دم مدرسه دخترونه تو کافی شاپ مخ می زنه دیگه نگام نمی کنه – خدایا چرا هرایت را تنها گذاشتی با آن یال کوپالی که به او عطا کردی شرارت از اسمان فرو ریخت رحمانیت و رحیمیت ت را در زیر شلواری که پنهان کردی خدایا من نعشه وار کفرت می گویم که خدایم ساختی و اکنون کسی مرا نمی بیند – تریاک می کشید می گفت برا کمر خوبه گفتم بس کن یه بهونه دیگه جور کن خدای خدایان و مشکل کمر گفت نرنجونم که حال ندارم از وقتی پرومته این آتیش منقل ما رو برد دل و دماغی برام نمونده گفتم آینده بینی چرا مننت اون غول تشن رو می کشی زری خانم که هست از تو قهوه برا دو سوت می گه چه خبره گفت شنیدم پرومته رفته مشهد شده مش غول بعد هرهر خندید – اینجا بام جهان هرا حرف می زند تنها دیگر در میان این ماشین ها و کوره ها چه جای حکم خدائیت ما به افیون رو آورده ایم متفکرین با آتش سیگار ما روشن فکر شدند آری خدا را ناسپاسیم همواره کفر می گوییم – خموشی هایم را دیدی سینه هایم تبدیل به صخرهای شده از وقتی او را به صخره در آویختند جگرم من آب شد و جگر او خورده من صدها بار به خدایان ندا دادم که کار از کار گذشته آتشدان ها روشن گشته اند آب ریخته و دسته آویخته او را صد هزار بار جگر بدریم افاقه ای نمی کند من بر بالای آن فانوس دریایی در ظلمات تاریک نور را می بینم.

او آن شب مست بود

( کراتوس مست با انواع و اقسام نوشابه های الکلی.)

کراتوس

گوش می دی گروهبان. اونا بازرس ت رو به گند کشیدن. همه این رو می دون ن ولی به روی خودشون نمی یارن. اونها آدم ها ی زرنگی هستن. قبول کن گروهبان که نابغه اند. اونا مخ داشتن و ما نداشتیم. تو راجب تاریخ چیزی می دونی؟ میدونی گروهبان خدایان هم یه کسی بودن مثل بقیه مردم می خوردن می خوابیدن عاشق می شدن و می ریدن مگه نمی بینی زئوس این پیره نر مقدس دائم داره موچ موچ می کنه. میدونی گروهبان عاشق لیس زدنه.قدیسها همشون اینطورین.شکم زیاد مهم نیست.حرف اصلی زیرشه.خب مفیده.تولید مثل.به هر حال تولید مقدسات و ازدیاد قدسیات آسمانی. واقعا هیچ فرقی بین ما و اونا نیست.نه یه فرق هست. مخشون. آره.کار می کرد.از روز نخست که یهوه فرمود روشنایی بشود.اونا خوب می دونستن آدمهای خر رو که بلانسبت خر خیلی هم زیادن چطوری تو مشت شون بگیرن. دور هم جمع شدن و دسیسه کردن. یه مشت خرافات کردن تو مغز منو تو گروهبان و خودشون رو خدایان نامیدن. به همه وعده دادن که اگه به حرفشون گوش بدن به سمت رستگاری هولشون می دن.هول دادن اما تو مستراح اونم از عقب. جاش مونده نه. جای پاشون رو شونه هاتو می گم.آره پاکشون کن. نمی بینی.چشم دل بگشا تا جان بینی.

اونا قدرت می خواستن و بهش رسیدن.نگاه کن خدای خدایان به بهانه تولد منجی افسانه ایش هزار تا دولک رو قفل شکونده.هی بچه بنداز و هی بگو نه هنوز سوپرمن بدنیا نیومده. می دونی گروهبان آدمهای مثل من و تو ذاتا گوسفند و الاغ بدنیا میان.فقط برای بردگی.بردگی یه مشت مفتخور مشکل جنسی دار. سربزرگ ها این مسئله رو فهمیدن. با عقل شون. خب کاری نداره یه ذره فکر کنی می فهمی همش زر مفته. غول ها واقعیت رو به همه گفتن. از همون روز شدن دشمن. همه شون رو سوزوندن و اعدام کردن.اون ها به همه گفتن که المپ یه قله خشک و خالیه. پرومته تیر خلاص رو زد.همه رو روشن کردن.دیگه این خدایان یواش یواش باید دکون شون رو تخته کنند. این وسط دهن من و تو سرویسه. البته من دارم عوض می شم. نگا جلد موبایلم رو ذغالی گرفتم تا بگم طرفدار آزادی سیاه پوستا هستم. خستگی داره ازپا درم میاره.همه خسته ایم. حتی زئوس از جنده بازیش. دلم می خواد بخوابم. یه خواب بی انتها. از وقتی انیشتن آتیش ئو کشف کرد دیگه هیچ انگیزه ای ندارم. می دونم آخرش مرگه و خلاص. گروهبان یه لب تر کن. بهتر خاموش باشیم تا آتیش روشنه.

چنین گفت تقدیر

( هرا –ایو- کراتوس- پشت میزی منتظر- پرومته با ورق فال می گیرد.)

پرومته

دو ورق انتخاب کنید.

یک زن.

هرا

اونه.

پرومته

شاید هم خودتون باشید.

هرا

من دیگه زن نیستم.

کراتوس

با اون همه پشم و پیلی دیگه مرد هم نیستی.

پرومته

آقا خواهش می کنم به زندگی خصوصی دیگران گوش ندید. منتظر باشید تا نوبت تون بشه.

هرا

از دختره یاد بگیر.

پرومته

اگه نمی تونید گوش تون رو کنترل کنید بیرون اتاق وایستید.

کراتوس

تکرار نمی شه.

پرومته

این شد.

شاه.

هرا

حتما اون دیوثه دیگه.

پرومته

چشمهای این شاه مستقیم نیستند.

هرا

از اون اول ش کج بود.

پرومته

این کجی شما رو افسرده کرده.

هرا

معلومه اگه کج باشه جوب رو که نمی بینی میافته رو لنگ و پاچه.

پرومته

شما به خدا اعتقاد دارید؟

هرا

ببخشید من خودم خدا ...

پرومته

نه .منظورم اون خداست.

هرا

اون خدا؟

پرومته

اینکه شما خودتون رو خدا می دونید اعتماد بنفس تون رو می رسونه. منظور اون خداست.

هرا

اون خدا.

پرومته

بهش اعتقاد دارید؟

هرا

خوب هر کسی اعتقاداتی رو داره.

پرومته

یه ورق دیگه بکشید.

یه سفر میری

یه پاکت نامه بدست می رسه

کف دستتون می خاره؟

هرا

نه؟

پرومته

آخه قرار پول دستتون برسه.

هرا

اوه.

پرومته

یه آدمی هست ش خیلی دوست داره بهتون نزدیک بشه.

هرا

وا. مگه من مثل اون پتیاره ام.

پرومته

در زندگی زچر های بسیاری رو کشیدید.

هرا

خیلی زجر کشیدم خیلی.

پرومته

امیال جنسی ارضا نشده ای در وجودتون هست.

کراتوس

آقا خواهش می کنم مقدسات رو دیگه به گند نکشید. مردم اعتقاداتی دارن. ایشون مادر بزرگوار همگی ما هستن.

پرومته

یه ورق دیگه.

خیلی خب

یه کوره راه باریک جلوتون هست خب به طبع باز می شه.

هرا

هی .ازت نخواستم برام ور مفت بزنی. بهم بگو اون دختره چی میشه؟

پرومته

هنوز ما به این خانوم نرسیدیم.

هرا

من می خوام اون چی میشه. اون تن لش خراب. کی از زندگی من می ره بیرون.

پرومته

شوهرتون مرتب فیل ش یاد هندستون می کنه.

هرا

چشم بسته غیب گفتی.

پرومته

می خواید تعطیل ش کنم.

کراتوس

استاد بذار یه ورق هم ما بکشیم.

پرومته

ول کن نیست.

کراتوس

بیا آه آه.

پرومته

چی می خوای بدونی؟

کراتوس

فکر کردی داریم فیلم بازی می کنیم.

ببین نه من علاقه ای به اون دارم نه این مادر. بس کن. درست حسابی صحبت کن. خودت رو به اون راه نزن.

ما حرف حساب می خوایم

بازرس بودن خیلی بده

همه به آدم شک دارن

سکه افتاد مادر. فکر می کنه اومدیم از زیر زبون ش بکشیم که اون کجا پنهان شده..

پرومته

کراتوس. هیچ اتفاقی توی زندگیت نمی افته.

کراتوس

یعنی چی؟

پرومته

یعنی. همینطوری وضع ت می مونه.

کراتوس

هیچ تغییری چیزی.

پرومته

تا ابد همینطوری پلیس می مونی.

کراتوس

مسخره ست. همین فردا استعفا می دم.

پرومته

نمی تونی.

کراتوس

دیگه نمی خوام بازرس باشم.با حقوقم یه کیلو هویج نمی تونم بخرم.

پرومته

فقط همین رو می تونم بهت بگم.

هرا

چی شد بلاخره.

پرومته

مادر.

این دوران به سر می رسه. باید بار و بندیل رو جمع کنی. ما داریم وارد دوره دیگه ای از زمین شناسی میشیم.

کراتوس

گذار دیرینه سنگی مادر.

هرا

انقدر بمن مادر نگید.من هنوز جوون م. جوون فهمیدید.

اون کسی که می خواد بمن نزدیک بشه کیه؟

پرومته

وقتی نمونده. همه چیز به پایان می رسه.. برید و منتظر مرگ اون شوهر پیر هرزه تون باشید. بند ها پاره می شه هرا. قطعا دیگه آلکاترازی وجود نداره.

هرا

نه.

پرومته

تنها می مونید با تمام حقارتهای که همیشه می کشید.

هرا

من بزرگ نیستم؟

کراتوس

نه کوچکید. به خصوص قدتون. کوتاست.

هرا

اوه.

کراتوس

من دیگه نمی خوام مامور و معذور باشم.

ایو

پرومته

پرومته

تو هم می خوای----

ایو

منو می شناسی؟

پرومته

رنج تو؟

ایو

من نمی خوام آینده رو بدونم.

پرومته

بخوای هم نمی تونی.

هیچ کس نمی دونه

منم نمی دونم.

این یه بازیه

آینده ای وجود نداره ایو.

ایو

وجود نداره؟

پرومته

الان کجایی؟

ایو

همه جا.یه جا بند نیستم.همه جا هستم و هیچ جا نیستم.

من آبستن م.

پرومته

از کی؟

ایو

نمی دونم از کدومشون.

هر شب چشم مام رو می بندن

می برن م

بوی مشروب و مخدر و عرق

یه شب بوی گند پا

یه روز بوی کثافت دهن

از همه بدتر توالتی که توش می خوابم

من آواره ام

نفرین خدایان

تقاص همبستر نشدن با اونا

اگه تو بستر زئوس می رفتم دیگه انقدر زجر نمی کشیدم

می گن بچه ای که ندونی مال کیه پسر خداست

ازت می خوام فقط یک چیز رو بگی خواهش می کنم.

شنیدم اونی که میاد پسر خداست

بچه من می تونه اون باشه؟

جواب بده

پرومته

چی بگم.

هیچ حرفی برای زدن ندارم.

ایو

یعنی وضعیت همینطوری میمونه.

پرومته

من هیچی نمی دونم. فقط آتیش رو دزدیدم تا کسی از سرما یخ نکنه.همین.

ایو

پس چرا من انقدر سردمه؟

رها جسته از بند

( میکده ای کثیف و مطرود. عقاب ناکوت. کراتوس با زست مستی.)

کراتوس

یه پیک دیگه بزن.

عقاب

نمی تونم خمارم می کنه.

کراتوس

خودتو به الکل عادت بده سعی کن مخدر رو ترک کنی.

عقاب

آره باید ترک ش کنم.

اینطوری بهتره

خوب می تونم از مشروب شروع کنم. ویسکی- ودکا

یا کنیاک

کراتوس

کنیاک خوبه.

عقاب

دیگه مخدر یا نیرو زا رو کنار می ذارم.البته شاید زدم.یه ذره. امشب یه ذره می کشم بعد دیگه می ذارم کنار.دیگه نمی زنم. فقط امشب.فقط امشب.

کراتوس

شاید مجبور بشیم تغییر آب و هوا بدیم. بریم یه جای دیگه. ببین من خوب برسی کردم می تونیم یه جا بریم که دستشون به ما نرسه. ما هم اونجا برا خودمون هستیم.البته حوصله مون سر می ره. هیچی نیست. امکان داره خسته بشیم. ها؟!

عقاب

نه.می شه . می شه. می تونم دوباره پرواز کنم. تمرین می کنم.

کراتوس

ببین بذار روشن ت کنم. تو نه قبلا پرواز کردی نه می تونی پرواز کنی.

عقاب

نه من پرواز می کردم. یادم می یاد.

کراتوس

نه . اون تاثیر مواد بوده.فکر می کردی پرواز می کردی.

عقاب

ولی یادم می یاد.

کراتوس

یه چیزی می گی ها نمی تونی پرواز کنی.آخه چطوری؟ تو که بال نداری.

عقاب

نه من عقابم می تونم پرواز کنم.

کراتوس

آقا جان. تو که عقاب نیستی.

عقاب

نه. من عقابم همه به من می گن عقاب.

کراتوس

بذار توضیح بدم.

عقاب

تو داری به من کلک می زنی.

کراتوس

به شما بخاطر مهارتی که در شکنجه دادن داشتی لغب عقاب دادن.

عقاب

نه من عقابم.

کراتوس

بابا لوح ش رو خودم بهت تقدیم کردم.یادت نمی یاد گفتی خوب شد عقاب گفتن کرکس نگفتن.

عقاب

نه. من یادمه پرواز می کردم. حیف که دیگه نمی تونم پرواز کنم وگرنه می دیدی که من عقابم.

کراتوس

اصن بی خیال.

عقاب

دوباره تمرین کنم یادم می یاد.

کراتوس

خیلی خب بابا.

عقاب

خودش پیش بینی کرد. گفت تو پرواز می کنی. تو فال قهوه ام عکس یه عقاب در حال پرواز افتاده بود. من می تونم.

کراتوس

یه پیک دیگه می ریم بالا.

عقاب

من یه ذره دوا می زنم بعد دیگه نمی زنم.دیگه می ذارم کنار.به کوری چشم دشمنا.

کراتوس

دشمنان. دشمنان ما کین گروهبان؟

دشمنان

( دشمنان برپشت میزی نشسته اند و آبجو با پسته می خورند. مات اند وصورتک هاشان عاری از نشان حسی ولی اینگونه اندوهگین اند.)

صدای پرومته:

دشمنان

بر پشت میزی نشسته اند

آبجو با پسته می خورند

مات اند

وصورتک هاشان عاری از نشان حسی

ولی اینگونه اندوهگین اند

من میبینم

سبیلی سفید

کله ای طاس

نگاهی ناغرض ناک

بدون فکر دیدن

در حسرت رفاقتی ناب

آری اینگونه اند دشمنان من

نه پشتی نه نفاقی

حقیقت در کف دستها

نه پستی

نه دروغ

نه ریا

دشمنان م را دوست می دارم

من

فرودین1384

محمد میرعلی اکبری

ته مكبث

miraliakbari — Sun, 15 Apr 2007 06:16:18 GMT

صحنه نوشت زیر یکی از اتوودهای دوران دانشجویی کارشناسی ارشد است. اثر ناموفق یست ولی بعنوان یک تجربه دانشجویی قابل خواندن. من از همان ابتدای راه علاقه به کولاژیسم داشتم. همزمان با تحقیق روی مکبث، عمویم مدتی در خانه ما به سر می برد و مرتب از خاطراتش مي گفت كه ثمره آن دوران اثر زير است. هميشه به اين اعتقاد داشتم كه تا انتهاي عمر يك دانشجوي تجربه گر باقي مي مانم و چنين باد.

ته مكبث

براي عمو كاظم

صحنه اول

سالن بزرگ يكي از آسايشگاههاي سالمندان.تختهاي بسيار.رنگ ســــفيدسفيد.يك تلويزيون كهنه و قديمي كه آخرين نفسهايش را مــــيكشد،در انتهاي سالن قرار دارد.به جز يك پيرمرد،كه ساختمان عقليش از هم پاشيده است،كـــسي درسالن نمي باشد.پيرمرد مشغول تماشاي تلويزيون است.تلويزيون،درحـاليكه مرتبأپرش دارد،برفكي مي شودوصدايش بين قطع و وصل در نوسان است،صـحنه ئياز جنگ را پخش مي كند.گزارشگري در حال گزارش دادن.صدا مفهوم نيست.پرستار جوان بي اعتنا عبور مي كند.

گزارشگر:محاصره... دوهزارنفركشته...پنجهزارزخمي...شورشي ها...

صدا قطع مي شود.نگهبان وارد مي شود.تصوير تلويزيون پرش داروبرفكي است.نگهبان با مشت روي تلويزيون مي كوبد.تصوير درست مي شود.دانــكن مشغول سخنراني ست.بسيار عصبي و هـــيجان انگيز.نگهبان با صداي تلويزيون ور ميرودولي اثري ندارد.ضربه ديگري ميكوبد.

دانكن:ما شورشي ها را سركوب مي كنيم...

صـدا دوباره قطع مي شود.نگهبان ول مي كند و مي رود.دانكن همينطور مشغول ســــــخنراني است ولي بي صدا.پيرمرد به تلويزيون زل زده است.معلوم است از قـــــضايا سر در نمي آورد.پيرمرد چاق وارد مي شود.تصوير پرش دار و برفكي ميشود.پيرمرد چاق با مـــشت روي تلويزيون مي كوبد.تصوير كلأ قطع مي شود.پيرمرد چاق با تلويزيون ور مي رود.اثري ندارد.عــــموكاظم سيگار بدست وارد مي شود.روي تختش مي نشيند.با درمانگي خاصي به اطراف مي نگرد.سخت درتفكر و نوستالژي ست.صداي آژير خطر به صدا در مي آيد. صداي ضـد هوائي.

صداي انفجار بمب.نور مي رود.

صحنه دوم

خانه بــــــنكو.كوچك و شيك.آشپزخانه باز.اسباب و اثاثيه تميز و نو.عكسهاي بزرگ “ايرنه ژاكوب“بر در و ديوار.تابلوي بزرگ دانــــكن بر سر در خانه.بنكو وارد مي شود.چراغ را روشن مي كند.لباس نـــــظامي خود را در مي آورد.تشنه است.از گنجه نوشيدني در مي آورد و مي نوشد.تلويزيون را روشن مي كـــــند. گزارش از صحنه نبرد.بنكو با نارضايتي تلويزيون را مي بندد.نــــــوار كاستي در درون ضبط صوت مي گذاردو مشغول ثبت صداي خود مي شود.در حين حرف زدن مشغول تداركات شام و نوشيدن مي شود.

بنكو:اولــين باري كه خون مي ريزي تا چند ماهي ذهنت درگيره.بعد كه تكرار مي شه،ذهنت فقط يه هفته يا چند روز درگيره.توي جنگ عا دت مي كني فقط پنج دقيقه ذهنت درگير باشه.ولي اون پنج دقيقه مثل پنج هزار سال سخته.سخت.سخت مي گذره.توي اين جنگ آخري خود من هر نيمساعت پنج نفر روهلاك مــي كردم.نبايد بذارم ذهنم درگير بشه.وگرنه نابود مي شم.من هميشه تو ميدون جـــــــنگ خودم رو آدم خشني نشون مي دم.ولي اعتراف مي كنم كه از درون متزلزلم.البته باز من خوبم.هم رتبه ام مـــكبث به هيچ وجه نميتونه خون كسي رو بريزه.توي جنگ چشماش رو مي بنده تا مـــــــرگ كسي رو نبينه.قلبش مثل يه گـــــنجيشكه.نبايد تو جنگ شركت كنه.مي ترسم آخرسر بلائي سرش بياد.برـ عكس اون مكداف.يه حرومزاده.يه آدمكش حـــرفه اي...نميدونم در آينده اين نوار دست كـــي بيافته.شايد فردا تو ميدون جنگ تير بخورم.پس بهتره همه چيز افشا بشه...مكداف قبل از اينكه وارد ارتش بشه براي سازمان امنيت ادم ميكشت. به هيچكي رحم نمي كنه.حتي يك ثانيه هم ذهنش براي جنايت درگير نمي شه. مادرها هميشه نگران پسرهاشون هستن.اگه يكي به پسرشون آســيبي برسونه يا با ماشين تصادف كنن،ديوونه ميشن.البته اونا باز مي تونن خودشون رو خالي كنن. سريع مي رن قانون و ميخوان كه عدالت در مورد اونا اجرا بشه.قانون هم عدالت رو اجرا مــــيكنه.قانون هميشه براي اين چيزهاي پيش و پا افتاده عدالت رو اجرا مي كنه.اما اين مـــسئله جاي تعمق داره.اگر پسرهاي اين مادرهاي دلسوز،توسط كسي كه قانون بدستشه مورد هدف قرار بگيرن،اونوقت چي؟اين مادر بدبخت به كي بايد شكايت بكنه؟مردي تو زندان سياسي زير شكنجه ســــنكوب مي كنه و شــب مخفيانه دفنش مي كنن.بعد ده روز زنش رو مي برن اونجا مي گن اين قبر شوهرته...اونوقت تكليف چيه؟مــكداف يه بار با گلوله زد تو قلب يه پسر بيست وسه ساله.چون حس كرده بود افكار اون پسر براي حكومت خطرناكه.مادر اون پسر داشت ديوونه مي شد.به هر دادگاهي رفت جوابش رو ندادن.مرتبأ زير لــب مي گفت”پسرم واسه چي مرد؟“مكداف يه بار يه دختر ســـــــــياسي رو برد تو بازداشتگاه سازمان امنيت.مرتب به اون تــــــجاوز مي كرد.دختره اعتراف نكرد. انقدر بهش مرفين تزريق كرد كه مــــعتاد شد.شنيدم دختره زير پل اووردوز مي كنه و مي ميره.جسد اون دختر رو ديدم.مــرگ.عجب پديده اي..پونزده ساله كه دارم در موردش فكر مي كنم.لي هنوز به نتيجه اي نرسيدم.مـــــرگ يعني چي؟ يكي از رفيقام از طبقه چهارم خودش رو با مـــخ پرتاب كرد پائين.جلو چشماي مادرش.رفيقم ديگه تكون نخورد.اون ديگه وجود نداره.يعني مرده.مـــــرگ.هر وقت يكي رو مي كشم،چشمم به جسدش مي افته و مي گم”مـرگ يعني چي؟“ هر چي هست وسيله ايه كه به ما كمك مي كنه مخالفامون رو از سر راه برداريم.مرگ باعث مي شه كسائي كه از ما اطلاعاتي دارن يه كلمه هم حرف نزنن.نمي ـ دونم،شايد فردا وسط گلوله و خمپاره مرگ رو تجربه كنم...هر كسي اين نوار رو شنيد ،زياد جديش نگيره. اين فقط يه خــالي كردن درونيه.هر وقت بهم فشار مياد حرف مي زنم تا يه خورده احـساس آرامش بكنم.حالا آرومم.حرفي ندارم. بــــــــــــنكو...

نور مي رود.

صحنه سوم

خانه اي شيك و بزرگ .اسباس واثاثيه منزل بزرگ و تميزو براق.منزل با اشــــيا زيادي تزئين شده.ماسكهاي قبايل بدوي.مجسمه هاي آفريقاي باستان.گردنبندهاي و جواهرات هندي.مهره ها و خطوط چيني و اسباب عجيب ديگر.ســــه زن بلند قامت.آرايش كرده و سانتي مانتال.پاشنه كفش شان مثل قدشان.ســـــــاق پا پيداست.آن سه جـــــــــنسيت را خوب مي شناسند..زيبا نيستند ولي لـــــوندند. اولي كتاب باز كرده است و در كنارش ورقي ست كه اعــــدادي روي آن مي نويسد و خطوطي مي كشد.دومــي با ورق فال مي گيرد و سومي درون استكان قهوه با دقت مي نگرد.

سومي:چه زشت زيبايي!

اولي:زشت و زيبا؟

دومي:داستان ديو و دلبر رو مي گي؟

اولي:اينو كه من ازش پرسيدم..

سومي:بايد زن مكبث رو ببينيم..

اولي:اينطور كه من محاسبه كردم،اون باعث مي شه كه شورش بخوابه.

دومي:تو فال منم اين موضوع در اومد..

سومي:اين شكل هم بمن مي گه جنگ تموم مي شه.

اولي:به زنش خبر مي دم.

سومي:(به دومي)خانم همسايه بلاخره پول فالي كه براش گرفتي رو داد؟

دومي:نه..

اولي:نترس.كاري كردم كه شوهرش عاشق يه دختر چهارده ساله بشه..

دومي:ما دو تا هم بايد كمكش كنيم..

سومي:(به اولي)داري براي زن مكبث نامه مي نويسي..

اولي:بايد خبر خوش رو بهش بدم..

دومي:پس درود بر مكبث..

اولي:درود بر مكبث كه پادشاهي مي كنه.

دومي:مي خواد بكنه.

اولي:نمي خواد ولي مي كنه.

سومي:درود بر مكبث كه بزودي پادشاهي مي كنه.

نور مي رود.

صحنه چهارم

آسايشگاه سالمندان.تلويزيون در حال پخش يك جشن ملي و كارناوالي عظيم. صداي آن قطع است ولي تصاويرش صاف و بدون برفك.پيرمرد چاق آســـوده خوابيده است.صداي خرناس او شباهت به يك سمفوني كلاسيك دارد.دكــــتر مشغول معاينه پيرمردي ست كه ساختمان عقلي يش از هم پاشيده است. عــــموكاظم روي يك صندلي نشسته است و مــــــغبون و اندوهناك سيگار مي كشد. پرستار جوان بي اعتنا عبور مي كند. نگهبان مشغول گشتن است كه چيزي توجه او را جلب مي كند.پرستار پير وارد مي شود.مـــشغول تماشاي تلويزيون و جشن ملي مي شود.نگهبان يك دستمال خونين را از روي زمين بر مي دارد.

نگهبان:اين دستمال خــــون آلوده چيست؟از بر و رويش پيداست كه مي تواند آخرين خبرهاي يك تمتع جنسي را به ما برساند.

صداي قهقهه پرستار جوان .پرستار پير به تلويزيون اشاره مي كند.

پرستار پير:خدا رو شكر جنگ تموم شد..

دكـــــتر برمي گردد و نيم نگاهي مي اندازد.بعد بدون اعتنا به معاينه مي پردازد. نگهبان در حـالي كه دستمال را در دست دارد ميخواهد خارج شود كه با پرستار جوان روبرو مي شود.پرستار جوان با عـــــشوه اي خشن از كنارش رد مي شود. نگهبان خارج مي شود.پرستارجوان كنار پرستارپير مي ايستد و با عــــــــشوه اي متفكرانه به تلويزيون مي نگرد.

پرستارپير:جنگ تموم شده.امشب بهت يه شام مي دم..

پرستارجوان دست پرستارپير را مي گيرد و با خنده او را از صحنه بيرون مـي برد.

دكتر به پيرمردي كه ساختمان عقلي اش از هم پاشيده آمپول مي زند.وسايلش راجمع مي كند و به جلوي صحنه مي آيد.با سيگار عــموكاظم سيگارش را روشن مي كند.عموكاظم همچنان افسرده است.

عموكاظم:الوند يه ساله كه بهم سرنزده هر وقت مــــياد اينجا باهام سر سنگينه. چند شب پيش به داداش رسول زنگ زدم.دلم خيلي گرفته بود.گفتم منو ببره يه خورده بگردونه.گمشته ش رو فرستاد برام سيگار بخره...مي خواستم اون دختره كه تو خونه دكتر كلفتي مي كنه رو بگيرم.اگه زن بگيرم صبحونه برام امــــــلت درست مي كنه.اينجا غذاهاش رو به موقع نمي دن...اين يارو چـــاقه از سيگاراي من كش مي ره...قرص هامو چرا نمي ديد بخورم؟.. يه روز دم نــرده هاي اينجا وايستاده بودم يه زن كوليه رد شد و گفت”رو سرت تاج پـادشاهي مي بينم“ اگه شاه بشم اون كلفته رو مي دن به من؟دوست دارم صبا امـــلت بخورم.زنگ بزنيد بگيد الوند بياد اينجا...

دكتر سيگارش كه تمام مي شود،بي اهميت خارج مي شود.

عموكاظم:من همه جاي لندن رو زير پا گذاشتم.اون موقعها تو دانشكده هــــم كلاسي هام جزو اين حزب و اون حزب بودن ولي من فقط عرق خوري و خانم بازي...ا...آ...(بلند)آ...سيگار ديگري رو شن مي كند.نور مي رود.

صحنه پنجم

صحنه خالي و تاريك است.مكبث روي يك چهار پايه بلند نشسته است.تا پايان صحنه تكان نمي خورد.فقط واكنش هايش را با ميم بيرون مي ريزد.ليدي مكبث تعدادي ماسك هاي دسته دار مختلف كه از چهره اش نمونه برداري شده است، را بدست دارد.او هنگام حرف زدن آنها را به شــيوه يونان باستان بصورت ميزند. هر ماسكي يك حالت انساني و يك بعد از درونيات ليدي مكبث است.

ليدي مكبث:انقدر ترسو نباش...هر سه تاشون اين مسئله رو تائيد كردن.قـبل از اينكه جنگ تموم شه نامه بدستم رسيد.توش نوشته بودن كه تو شـــورشي ها رو سركوب مي كني.مگه طبق نقشه تو نبود كه اونا از بين برن!؟نـــبوغ تو باعث شد جنگ به نفع دانكن تموم بشه...حتي يه تـــشكر خشك و خالي ازت نكردن.اين مــــسئله رو هر سه تاشون پيش بيني كردن.اونا دروغ تو كارشون نيست.سه ماهه دارن رو اين موضوع كــار مي كنن.آخر سر هر سه تا به اين نتيجه رسيدن كه تو شاه مي شي.دانكن امــشب مهمون توئه.بكشش و تاج شو رو سرت بذار.ميترسي بكشيش؟احمقي.ثل اون گربه بـــدبختي مي موني كه مي خواد ماهي بگيره ولي دوست نداره دست و پاش خيس بشه.وقتي خودتو سست نشون مي دي، شـــك ميكنم كه مردي!اگر از نظر جسمي نـــر نيستي از نظر روحي باش...اون سه تا هر راه و رمز پيشگوئي كه فكرشو بكني امتحان كردن.فقط به يه نتيجه رســـــيدن...

”تو شاه مي شي“..

نور انتهاي صحنه روشن مي شود.آسايشگاه سالمندان نمايان ميگردد.نگهبان زير بغل عمو كاظم را گرفته است.عـــــمو كاظم بطور متوالي چرت مي زند.نگهبان نمي تواند او را كنترل كند.پيرمرد چاق وارد مي شود.عـموكاظم روي زمين ولو مي شود و بالا مي آورد.

پيرمرد چاق:چي شده؟

نگهبان:چهل تا قرص اسهال خورده..

پيرمرد چاق:مي خواسته خودكشي كنه؟

نگهبان:نه.مي خواسته نعشه بشه.

پيرمرد چاق:عجب!

نگهبان:آدم بدبختيه.

پيرمرد چاق:دوست داره زن بگيره..

نگهبان:شنيدم زنش مال و اموالش رو بالا كشيده و رفته..

پيرمرد چاق:امان از دست اين زنا..

نگهبان:اوه اوه..شلوارشم كثيف كرده.كمك كن ببريمش حموم..

پيرمرد چاق و نگهبان،عموكاظم را بلند مي كنند.پرستار جوان بي اعتنا عبور مي

كند.نور انتهاي صحنه قطع مي شود.آسايشگاه سالمندان محو مي شود.

ليدي مكبث:قـــيافه ت مثل كتابي يه كه توش جمله هاي خارق العاده نوشتن.

نذار اين نوشته ها محو بشه...مثل خودشون بشو.اگه تو نكشي يكي ديگه ميكشه. مار باش تو آستينشون.تو بزرگترين پادشاه جهان مي شي.اون امشب مـــياد اينجا. شب تو خواب ميكشيمش و تو حكومت رو بدست مي گيري.نگران مردم نباش.

بهشون مي گيم:”دانكن كبير سكته كرده“

نور مي رود.

صحنه ششم

اين صحنه پانتوميمي ست از ماجراي”مكبث و ليدي مـكبث،دانكن را كه مهمانآنــهاست،به قتل مي رسانند.هر دو عذاب وجدان مي گيرند.مـكبث دچار جنون مي شود.لـــيدي مكبث بر سر او تاج دانكن را مي گذارد.جـنون محو مي شود.“ رقص قـــدرت.يك طبل آفريقايي اين صحنه را همراهي مي كند.پيشنهاد ميشود بازيگران قبل از اينكه اين پانتوميم را آزمايش كنند،سر يك كبوتر يا يك مــرغ (اگر گوسفند باشد بهتر است)را ببرند.سعي شود بازيگر نـــــقش دانكن پول اين حيوان را بدهد و حداقل مدت يك هفته آن را در خانه خود نــــــگه دارد و در هنگام قرباني شدن حيوان حضور يابد و بدقت به اين صحنه بنگرد.

صحنه هفتم

يك كافي شاپ تميز و براق.مدل بالا با قيمتهاي بسيار.حاوي دو ميز شيشه اي چهارگوش و يك بار سياه رنگ.كافي شاپمن شيك و كراوات زده پشت بار است.سر يك ميز سه زن بلند قامت نشسته اند.با همان آرايش و لباس قبلي.در حالي كه با چوب سيگارهاي نيم متري سيگار مي كشند،بساطشان را روي ميز پهن كرده اند و مشغول بررسي هستند.سر ميز بغلي يك مرد بيكار نشسته اسـت و با چشمانش از بالا تا پائين سه زن را مي ليسد.

اولي:ترسيده.

سومي:حسابي هم ترسيده.

دومي:نگرانه؟

اولي:طبيعيه.

دومي:منم همچين برداشتي دارم.

سومي:شايد كارشون به جنون بكشه.

اولي:شايد.

دومي:دليلش رو پيدا كرديد؟

اولي:بايد بنكو رو بكشه.

سومي:اما مكداف رو نه.

اولي:(باخنده)كسي رو مادر نزائيده كه مكبث رو بكشه.

سومي:مادر نزائيده!؟

پيشخدمت وارد مي شود و به سمت كافي شاپمن مي رود.

پيشخدمت:تو توالت يه سوسكه..

كافي من:با اون بوئي كه توالت مي ده اگه منم سوسك بودم مي رفتم اونجا..

پرستار جوان آسايشگاه سالمندان دست در دست يك پسرك ژيگول واردكافي شاپ مي شوند و پشت بار مي نشينند.مرد بيكار متوجه پرستارجوان مي شودوبعد دوباره مشغول برانداز كردن سه زن بلندقامت مي شود.

سومي:براش بنويس..

اولي:چي رو؟

سومي:مادر نزائيده كسي ئو كه مكبث رو بكشه.

دومي:بزرگ بنويس.

سومي:مثل پلاكادر تظاهرات.

دومي:بزنه سر در خونه اش.

اولي:بايد از اين حالت تشنج در بيان..

كافي من مشغول سرويس دادن به پرستار جوان و ژيگول است.

پرستار جوان:روزي كه جنگ تموم شد پيرزنه منو برد تو يه رستوران كثيف شام بهم داد..

ژيگول:خوب شد بالا نياوردي..

پرستارجوان:اوردم.

نور مي رود.

صحنه هشتم

آسايشگاه سالمندان.تلويزيون با همان وضعيت قبلي خودش مشغول پخش رازبقا ست.عموكاظم روي تخت نشسته است و چرت مي زند.ريتم چرت زدن او يك تناليته ايجاد كرده.پيرمردچاق بغل عموكاظم نشسته و مشغول وارسي گنجـــــــه اوست.پيرمردي كه ساختمان عقلي ش از هم پاشيده است،روي تخت ايستــــاده و با حركاتي عجيب حرف مي زند.پرستارپير و نگهبان به او خيره شده اند.

پيرمرد:اگه اين كار يكباره مي شد وسرانجام مي گرفت.اگه بدون اينكــــــه از اونجاش خوني بريزه،من خالي مي شدم،بهتر نبود؟اگه همين يه فشار بود وبعــــد

همه چي مي شد و دردسري درست نمي شد،عالي نبود؟بدبختي اينجاست كـــه من از دو وضعيت محكوم مي شدم.اول اينكه من پدربزرگ اون هستـــم و دوم اون به خونه من پناه آورده و بايد در رو بروي متجاوزش قفل كنم.ميترســــم از فرط هيجان خيزي وردارم كه ازاونطرف تخت روي زمين ولو شم..

پيرمرد از روي تخت پائين مي افتد.پرستارپير و نگهبان،پيرمرد را بلند مي كننـــد ،و روي تخت ميخوابانند.هر دو خارج مي شوند.عموكاظم همچنان مشغـــــــول چرت زدن است.پيرمردچاق يكي از سيگار هاي عمو را آتش مي زند.پرستــــار جوان بي اعتنا عبور مي كند.

پيرمردچاق:طلبه اي اين پرستارجوونه رو برات بگيرم.تكيه ايه.بين خودمــــون باشه.يه هفته پيش زده بود به سرم ببرمش تو انباري بهش تجاوز كنم.بعد پـــــخ سرشو ببرم و همونجا دفنش كنم.هر دفعه ديدمش الكي يه چيزي رو زميـــــــن انداختم تا بهواي برداشتنش پروپاچه ش رو ديد بزنم.البته خودمونيم تو هـــــــم همچين چشم پاك نيستي ها...

پيرمردچاق مي خندد.عموكاظم چرت مي زند.نور مي رود.

صحنه نهم

خانه بنكو.سه قاتل با صورتهاي پوشيده منتظر او نشسته اند.تا او وارد شود و او را بقتل برسانند.يكي از آنها در گوشهاي نشسته است و با يك كارد تيز و برنـــــده چرك لاي ناخن دستش را در مي آورد.قاتل2 مشغول وارسي يكسري نــــــوار كاست است.قاتل3 راديو گوش مي دهد.صداي جواني عموكاظم كة در حـــال تحليل سياسي روز است،از راديو پخش مي شود.

صداي جواني عمو كاظم:اين جريان”ابسولوتيسم“است و ايــــنان اسمش راگذاشته اند”تئوكراسي“.هر چند كه اين مردم”اپورتونيست“باطنأ دوست نداشتــه اند كه شورشي هاي”آنارشيست“سركوب شوند،اما با ”تروريست“مـــــــخالفند. ”آپتي ميسمي“كه در جامعه رايج شده است خطرساز است.من كه يــــــــــــك كارشناس ارشد علوم ســـــــــــــياسي هستم،پيشنهاد ميدهم براي اينكه از بلاي ”پروونسياليسم“نجات پيدا كنيم،دست بدامن”مــــيليتاريسم“شويم.هر چند كه ما بستر بالقوه”مركانتاليسم“راداريم.

بنكو وارد مي شود.قاتل3 راديو را خاموش مي كند.بــــنكو به هيچ وجه متعجب نيست.

بنكو:مي دونستم.

قاتل2:ما نوارهاي شما را گوش داديم جناب بنكو.

بنكو:اونا رو جدي نگيريد.

قاتل2:شما همه چيز رو افشا كرديد.

بنكو:فقط يه تخليه دروني بود.

قاتل2:تخليه دروني؟

بنكو:بهم زياد از حد فشار اومده بود.اگر خودم رو خالي نمي كردم،مي تركيدم.

قاتل2:ما شما رو مي كشيم،يكجا دفنتون مي كنيم و بعد از يك مــــاه به زنتون

ميگيم اين قبر شوهرتون.

بنكو:شما از طرف كي هستيد؟

قاتل2:مگه فرقي هم مي كنه؟

بنكو:مكبث يا مكداف؟

قاتل2:هر كسي كه باشه باعث شده شما مــــرگ رو تجربه كنيد و ازش سر در بياريد...

قاتل2 به آن دو نفر ديگر اشاره مي كند.سه نفري بر سر بنكو مي ريزند و به طرز بيرحمانه اي او را مي كشند.نور مي رود.

صحنه دهم

سالن پذيرايي يك خانه بزرگ و مجلل.مبل و صندلي استيل و جديد.كـــــــف موزايك سفيد براق.پنجره هاي بزرگ با پرده هاي توري زيبا.پنجره ها بــــازند. عصر است و باد ملايمي مي وزد.پرده ها بالا و پائين مي روند.عـــموكاظم روي كاناپه نشسته است.اندوهناك سيگار مي كشد و مغبونانه در تفكر است.

صداي دانكن:اين كدام رسم است كه مـــيزبان،مهمان خود را به خون بكشد. كدام فرهنگ و كدام ســـــــنت در تمامي اين كره خاكي چنين عملي را تائيد ميكند.گناه من چيست؟اعتماد به دوست و ميزبانم؟هر شخصيت ديگري هــــــم به جاي من بود،فكر مي كرد مــيزبان مهربانش در را بروي بلا ها و مصيبت هاي مهمانش محكم مي بندد.من مظلومانه به قــتل رسيدةام.حتي اگر انسانهاي زيادي را به كام مرگ فرستادم ولي مستحق اين نبودم كه در خانةاي كه پناهگاه مـــــن است سرم بريده شود.براستي اين اوج مظلوميت و غريبي ست.

صداي رسول:برگمشو...تو هم بي شرفي...همتون كثافتيد پدرســــــــگ.اون داداش جاكشت.اون نصيري ديوث كه دخترا رو بي ســـيرت بعد شوهرشون مي ده. اون پسر عموي لجنت كه مــــست كرد و نصفه شب ترتيب زن دائي ش رو داد. همتون حرومزادةايد.شما كثافتا.شما فاسقا.يه كـــــــــلت بيافته دست من تا همتون رو بكشم.خشتكتون ئو پاره مي كنم.

صداي بنكو:مرد محترمي را در سازمان امنيت، بدستور دانــــكن،زبانش را مي برند.در معقدش ميله گداخته فرومي كنند.درون چشمانش سرب مـــــــذاب مي ريزند.پسرانش از تجسم اين شكنجه ها بر شاه درود مي فرستند.دخترجوان و زيبائی را درون وان حمامهاي زيرزميني سازمان امنيت مي برند و با قويترين اسـيد مــــــوجود سرو رويش را مي شورند.مادر دختر مي پرسد:”آيا تكةاي از دخترم مانده تا دفن بشود؟“...در اين فكرم كه مگر آن دختر انسان نبود؟مگر گـوشت و پوست و خون نداشت؟مگر درد نمي كشيد؟.....................

عموكاظم متفكر است.دود مي كند.نور مي رود.

صحنه يازدهم

صحنه خالي و تــــاريك است.يك تابلو روي ديوار نصب است.روي آن نوشته شده”كسي از مادر زائيده نشده است كه مــــــكبث را بكشد“.مكبث روي يك چهارپايه بلند نشسته است.علاوه برمــيم،از رعشه هاي دست و تن نيز براي بازي استفاده مي كند.ليدي مكبث بهمراه دكتر وارد مي شود.دكتر مشغول مــــــعاينه مكبث مي شود.

ليدي مكبث:شبا خواب نداره.همش فكر مي كنه اشـــــباح دنبالشن.مي ترسه. همش عرق ميكنه.بالا مي ياره.يكي از ژنرال ها اومد ديدنش.ميگفت اين مــاجرا تا ماهها ادامه داره.شبا جاش رو خيس مي كنه.نـــــگرانشم.يه آرام بخشي چيزي بهش بديد.روي خود من هم تأثير گذاشته.هر پـــــــــنج دقيقه يكبار دستهام رو مي شورم.همش فكر ميكنم كه دستام خوني ئه.هرچي مي شورم لكه ها پــــاك نمي شه.حالت عجيبي بهم دست داده.فكر مي كنيد اون خوب بشه؟البته تـــشنج من بيشتره.يه ماجراي خيلي وحشتناك دكتر.ما بچه دار نميشديم.رفتيم آزمايش. ايراد از اون بود...حالا من فهميدم حاملةم.نه...نه...نه دكتر.من زن خـــرابي نيستم. منو بيهوش كردن.توي بيهوشي كار تموم كردن.دكتر كمك كن بچه رو بندازم. نذار آبروم بره.نمي خوام مثل دختر بچه هاي فريب خورده از پشت بوم خودمـو بندازم پائين.دكتر خواهش مي كنم.گوش بديد....

دكتر بي اهميت خارج مي شود.نور مي رود.

خواب مكبث كه در انتها ميرسد به خواب عموكاظم

مكبث در حال تزريق مرفين است.سيگار روشن مي كند.ليدي مكبث بي اهميت مي گذرد.ليدي مكبث با لباس زير است.مكبث مغبون سيگار مي كشد.نور آخر صحنه يك لحظه باز مي شود.عموكاظم به مدل مكبث اندوهناك سيگار ميكشد .نور بسته مي شود.شبح بنكو وارد مي شود.مكبث فرار مي كند.شبح بـــــــــنكو سرگردان است.پيرمردي كه ساختمان عقلي ش از هم پاشيده به آرامي و تنهايي تانگو مي رقصد.شبح بـــنكو لبهايش را تكان مي دهد ولي صدايي از آن خارج نمي شود.فرياد مي زند ولي بي صدا.شبح بنكو مشغول گشتن مي شود.مــــكبث زير ميزي پنهان شده.شبح بسوي او مي رود.مــكبث ليواني در دست دارد.آن را بصورت شبح مي پاشد.شبح بنكو محو مي شود.مكبث از زير ميز بيرون مي آيد. آنسوي صحنه ليدي مكبث با پيرمردچاق قهوه ميخورد.ليدي مكبث خــم ميشود تا از كيفش سيگار بردارد.پيرمردچاق درون قهوه ليدي مكبث چند قـــــــــرص مي اندازد.ليدي مكبث سيگارش را روشن ميكند.مكبث تقلا ميكند كه مــــاجرا را به او بفهماند ولي قاصر است.ليدي مكبث بـــــــيهوش مي شود.پيرمردچاق با طنابي دستهاي او را مي بندد و به پشت صحنه مي برد.مكبث نمي تواند حركــت كند.شبح دانـــــــكن با زنجير وارد مي شود.مكبث مي ترسد.شبح زنجير را دور گردن او مي اندازد.مي خواهد خفه اش كند.مكبث تقلا مي كند.تاريك ميشود. نوري ملايم از بغل صحنه روشن مي شود.عــموكاظم با كت و شلوار و كراوات سفيد و يك كلاه سفيد روي يك صندلي ننوئي نشسته است.پسر و دختر با دسته گل رز وارد مي شوند.عـــموكاظم خوشحال بلند مي شود.پسر از دسته گل يك هفت تير در مي آورد و بسوي او نشانه مي گيرد.عموكاظم جا مي خورد.پــــسر شليك مي كند.عموكاظم نقش زمين مي شود.دختر گريه مي كند.پسر بالاي سر او مي رود و مرتب شــليك مي كند.دختر زار مي زند.پسر هفت تير را روي سر او مي گيرد.شليك مي كند.دختر جيغ مي كشد.نور مي رود. صحنه دوازدهم

خانه سه زن بلند قامت.هر سه به همان وضعيت مشغولند.

اولي:گربةئه سه تا جيغ كشيد.

دومي:جوجه تيغي هم.

سومي:زن همسايه به شوهرش داشت مي گفت وقتشه.

اولي:وضع رواني زن مكبث خرابه.

دومي:براش نامه بنويس.

سومي:درجه تشنجش بالاست.

اولي:تا بلائي سر خودش نياورده براش يه چيزي مي نويسم.شايد صبركنه.

اولي مشغول نوشتن مي شود.سومي تاس مي ريزد.

سومي:نمي خواد بنويسي.

اولي:چرا؟

سومي:پنج دقيقه پيش خودكشي كرد.

دومي:جنون؟

سومي:نه.اينجا چيز ديگةاي ميگه.مي توني بخوني؟

اولي:از يكي ديگه حامله شده.

دومي:از كي؟

سومي:نا معلومه...!

نور مي رود.

صحنه سيزدهم

صحنه تاريك و خالي ست.تابلوئي كه روي آن شعار نوشتةاند هنوز بروي ديوار است.مكبث روي يك چهار پايه بسيار بــــلند نشسته است.تك تك ماهيچةهاي بدنش به لرزه افتاده است.مكداف وارد مي شود.تابلوي شعار را پائين مي اندازد.

مكداف:از مادر زائيده نشدم.توي دستگاه بزرگم كردن...زنت خودكشي كرده. مثل دخترهاي چهارده ساله كه گولشون زدن،خودش رو از پــــشت بوم انداخته پائين.تكون نمي خوره.يعني مــــرده...سرنوشت تو از مدتها پيش تعيين شده بود. بايد دانـــكن رو مي كشتي و بعد كشته مي شدي.تو مهره يه بازي مسخره شدي. بايد علم مي شدي و بهد زمين مي خوردي.اين تقديريه كه سه تا مغز ســـــياسي اونو رقم زدن.مجبورم مثل يه سگ بكشمت.البته از منظر بنكوي مــرحوم بنفعته. تو زودتر از من مرگ رو تجربه مي كني.بلاخره مي فهمي كه بعد از مـــــــرگ دنياي ديگةاي هست يا نه.مطمئنم يه مـــكبث مرده خيلي بهتر از يه مكبث پيرئه، كه تو آسايشگاه سالمندان براي خودش ول مي چرخه.بهت تبريك ميگم.

او را مي كشد.نور مي رود.

صحنه چهاردهم

كـــافي شاپ.كافي شاپمن پشت بارش نشسته.مرد بيكار سوژةاي براي سرگرمي خود پيدا نكرده است.ســــه قاتل با صورتهاي پوشيده درحال مصرف مشروبات الكلي هستند.پيشخدمت وارد مي شود.

پيشخدمت:تو توالت پنج تا سوسكه..

كافي من:ميگي چي كار كنم؟

قاتل3 وضعيت روانيش منغلب است.

قاتل2:تو چته؟

قاتل3:حالم داره بهم مي خوره.

قاتل2:چرا؟

قاتل1:وجدان درد گرفتي؟

قاتل2:بخاطر اينكه اولين بارت بود.

قاتل1:بعدأ عادي مي شه.

قاتل2:اوايل،هر وقت كسي رو بكشي ذهنت تا چند ماهي درگيره.

قاتل1:بعد مدت درگيريت كمتر مي شه.

قاتل2:تا بلاخره به صفر مي رسه.

قاتل3:خدا كنه.

قاتل2:مطمئن باش.

پيشخدمت:تعطيلات سال نو كجا مي خواي بري؟

كافي من:نمي دونم.

نور مي رود.

صحنه پانزدهم

آ سايشگاه سالمندان.تلويزيون برفك نشان مي دهد.عـــــــموكاظم روي تختش نشسته است و با همان وضع سيگار مي كشد.نگهبان لباسهاي پيرمردي كـــــــــه ساختمان عقلي ش از هم پاشيده است،را به تن مي كند.پيرمرد ساكش را بدست مي گيرد.

نگهبان:زود باش بريم كه نوةات اومده دنبالت..

نگهبان پيرمرد را بيرون مي برد.پرستار جوان در حالي كه لباسهايش را پوشيده و وسايلش را جمع كرده وارد مي شود.

پرستارجوان:من دارم مي رم آقاي دكتر.سال خوبي داشته باشين.

صداي پرستارپير:تعطيلات خوش بگذره.

پرستارجوان:همچنين..

پرستارجوان خارج مي شود.پيرمردچاق وارد مي شود.كت و شلوار شــــــــيكي پوشيده .ساكش را از روي تختش بر مي دارد.

پيرمردچاق:دارم مي رم.پسرم اومده دنبالم.پيشاپيش سال نوت مبارك باشه.

پيرمردچاق خارج مي شود.عموكاظم حيران است.پرستارپير وارد مي شود.او هم آماده رفتن است.

عموكاظم:الوند نيومده سراغم؟

پرستارپير:الوند؟

عموكاظم:پسرمه.

پرستارپير:آهان...نه...

عمو كاظم:داداشم هم زنگ نزده؟

پرستارپير:تا الان هيچكي سراغ شما رو نگرفته.

عموكاظم:پس تعطيلات رو بايد اينجا بمونم؟

پرستارپير:هرطور ميلتونه.

عمو كاظم:اون خانم پرستارجوون اينجا نمي مونه؟

پرستارپير:حتي منم نمي مونم.

عموكاظم مغبون ميشود.

پرستارپير:البته نگهبان روزي يكي دو ساعت مياد اينجا...خب من بايد برم سال نوتون مبارك..

عمو كاظم:مال شما هم همينطور.

پرستارپير در حين خارج شدن چراغ سالن را خاموش مي كند.فقط نور برفكهاي تلويزيون سالن را تا حدي روشن كرده است.عموكاظم ســـــيگار ديگري آتش مي زند.

امرداد1380

محمد ميرعلي اكبري

آرتیگوشه

miraliakbari — Fri, 08 Sep 2006 05:59:18 GMT

آرتيگوشه

تک گويان :

تيرزياس

محمود پسيخان

ايسمنه

کتابفروش

هوشيدر

هایمون

آرتيگوشه

تيرزياس

ديدمش . يه بيل دستش بود . با خودم گفتم براه اومده . اومده تا ترک پي معبد رو درست کنه . آخه پي معبد آپولون ترک برداشته بود . خيلي نگران بودم . به کمک احتياج داشتم . خوب من پير شدم . يک راهب استخووني که هميشه در حال رياضت کشيدنه نمي تونه پي معبد خشت بزنه . روی سنگ ايستاده بود . بيل رو محکم گرفته بود تو دستش . باد موهاش رو افشون کرده بود . ترسيدم . يک آن فکر کردم مادر همه ما هِراست . خوب که دقت کردم ديدم بيل رو محکم گرفته . گفتم خودشه . از طرز بيل گرفتنش فهميدم . يه بار مي خواست منو بزنه . اون موقع هم چوب رو همينطوری نگه داشته بود . با خودم گفتم براه اومده . حالا مي تونم پي معبد رو درست کنم . ولي به من توجه ای نداشت . تو نگاهش يه بهتي بود . يه لحظه به من خيره شد ولي متوجه ام نشد . اصلا منو عددی حساب نکرد . اون هم مثل بقيه فکر مي کنه کورم . ماجرای کوری من هم اتفاقيه . خود به خود به وجود اومده . يه بار يکي منو ديد فکر کرد کورم . کمک کرد از جاده رد بشم . منم به روی خودم نياوردم . اصلا راجع بهش بحث نکردم . يواش يواش جو طوری شد که همه فکر کردن من کورم . همه دلشون به حالم مي سوخت . خيلي کمکم کردن . اين باعث شد که زياد حرکت و فعاليتي نداشته باشم . برای همين چاق شدم . خب من به خوردن علاقه زيادی دارم . البته فقط خوراک ، تا حدی هم آشاميدن. چون به هرحال من يک رياضت کش هستم . طوری شد که ديگه يک ذره هم حرکت نکردم . برای همين مردم مهربون ما ، منو روی دوششون مي ذاشتن و به اين ور اون ور مي بردند . بعد برای اينکه کارشون راحت تر بشه ، يک گاری کوچولو برام ساختند تا منو به همه جا ببرن . اينها خيلي مردم معنوی و انسان دوستي هستن . من ابدا حرکت نمي کردم . اين يک بدعت گذاری در رياضت کشي بود . يک روز به سخن دراومدم. فرياد زدم :" برادران ، خواهران ، عزيزان . اين تن خاکي هيچ ارزشي نداره . چرا ما بايد انقدر درگير غرايزمون باشيم . دوستان آيا جداً يادمون رفته که روحي هم وجود داره ؟ چرا ما انسانهای دريا دل بايد درون چنين قفسي حبس باشيم ؟ ما مي ريم فرزندان . مي ريم . مي ريم به گلشن رضوان که مرغهای اون چمنزار هستيم ." بعد ادای اين کلمات رباني همه کف زدند . اونها توجه اشون به من جلب شده بود . البته به من توجه مي کردند ولي به عنوان انساني ضعيف و مستضعف . حالا هاله مقدس خدايان رو دور سر من ديدند . بالاخره کشف کردند . من هم کشف کردم . فهميدم که هاله ای نوراني دور سرمه . از اون روز باز مردم منو به دوش مي گرفتند و من برای اونها از مضرات تن و فوائد تریاک صحبت مي کردم . " اين جسد خاکي فنا مي شه اصل ما به قدرت ديگه ای بر مي گرده . " ديگه مردم برام کرور کرور غذا و ميوه و نوشيدني مي آوردند . از اونجايي که من بايد رياضت مي کشيدم دست رد به سينه اونها نمي زدم . مرتباً مي خوردم مي خوردم مي خوردم . تا معده و روده ام درد بگيرن و من حسابي رياضت بکشم . يک روز شاهزاده خانم داشت رد مي شد . گفت : " بهت مي خوره پيشگو باشي " گفتم : " غيب هم مي گيم " گفت : " يک شوهر دارم خيلي اذيتم مي کنه " داشتم با ولع يه گلابي رو مي خوردم که گفتم " خيالت راحت فردا مي ميره " نمي دونم چرا اينو گفتم . بهم خنديد. اتفاقي زد و فرداش شوهرش رفت به درک هادس . از اون موقع بود که خودم رو به عنوان يک آينده بين بزرگ توی اين مردم جا انداختم . برای همين دخترهای ترشيده و پسرهای عاشق و زنهای هراسان هر روز به سراغم مي اومدند و بخاطر بختشون شکوه مي کردند و من براشون وِرد و جادو تهيه مي کردم . بعد مدتها مني که کفشم پاره و پيرهنم ساده بود زندگيم شد طلا و غذا . خوشحال هم بودم که بيشتر مي تونم رياضت بکشم . دستور دادم معبد بزرگي بسازند . مردم با جان دل اينکار روکردند . مردم مهربون و با احساسي هستن ! چرا يه گدا بايد انقدر وضعش خوب بشه ؟ بخاطر احسان مردم . احسان . يهو طاعون اومد . همه چيز بهم ريخت . گفتم " يه جای کار مي لنگه ." ملّت فرياد زدن : " چي ؟ " گفتم : " فرزندانم احقاق حقوق مستضعفان " يکي داد زد : " ما که خر نيستيم . مي دونيم طاعون از کجا اومده . يکي يه گناهي کرده توده بايد تقاصش رو پس بده " جواب دادم : " اينکه واضحه آقاجون شاه تون با مادرش زناکرده . مشکل اصلي زنا با محارمه . تازه پدرشم کشته . پدر کشي اين افيون رو انداخته در دامن توده ها . " سريع شاه رو کور کرديم . زبونش رو کنديم انداختيمش بره تو بيابون واسه خودش ول بچرخه . تا يک هفته مردم دم معبد رقصيدن و ما هم هي رياضت کشيديم . هي رياضت کشيديم . طاعون هم خود به خود از چشم همه افتاد . کرئون نشست رو تخت سلطنت . خود من تاج گذاشتم رو سرش . شاه خوبيه . جذبه داره . قلبشم پاکه . فقط ، خب مرغش يه پا داره . دوسش داريم اونم ما رو دوس داره . يه دفعه فتنه شد . آتشي افتاد تو شهر از طاعون بدتر . يه شورش درست و حسابي . مي خواستن کرئون رو سرنگون کنند . اونجا بود که پي معبد اول ترک زد ، بعد ريخت . بايد درستش مي کردم . ولي خوب منه پوست استخوون تنهايي نمي تونم . کسي هم مثل سابق نمي ياد کمکم . همه تو شورش کشته شدن . کرئون شورش رو سرنگون کرد . همه رو گردن زد . سرکوب کرد . دم دروازه پر جسد بود . گفتم : " بو مي گيره . يا بسوزون يا خاک بريز روشون . " فرمود : " امکان نداره بايد طعمه دد بشن." بوی گند بلند شد . انقدر زياد که خيلي ها وسايلشون رو جمع کردن و از شهر زدن رفتن يه بار ديگه . بو خيلي بد بود . حتي غذاها و طلاهای معبد هم بو گرفتن . اونجا بود که ديدمش . بيل تو دستش بود . بهت زده گفتم : " خوب شد يکي اومد پي معبد رو درست کنه . " با صدای گيراش آرووم گفت : " اومدم بقيه اش هم خراب کنم . " ترسيدم . با لبخند گفتم : " بيل نمي خواد . يه لقد بزني ريخته . ولي بذار منم برم زيرش تا بميرم. من با رياضت کشي ام دوخته شدم . " گفت : " بيل واسه چيز ديگه است . " نگاهي داشت . غريب نگاهي بود . داشت مي رفت طرف اجساد شورشي ها . داد زدم : " نکنه مي خوای برادرت رو دفن کني ؟ " زير لب گفت : " همه رو دفن مي کنم . همه برادرانم را . " با درد بهش گفتم : " آرتيگوشه . چي مي خوای ؟ چرا دست از سر اين توده برنمي داری ؟ چرا نفرين خدايان رو به سمت خودت مي گيری ؟ مگه از سرزمين هادس نمي ترسي ؟ يه خورده از خواهرت ياد بگير . حداقل به فکر دنياست . منم که اهل رياضتم و به روح فکر مي کنم . تو چي هستي ؟ تو که دائم معبد و من و خدايان رو مسخره کردي ؟ فرقه ات چيه ؟ به کدوم خدا گرايش داری ؟ آرتيگوشه زجر نده . جواب بده . " داشت دور مي شد . بيل توی دستش بود . به طرف اجساد مي رفت . مي دونست که کشته مي شه ولي با قدرت جلو مي رفت . بيل توی غروب آفتاب برق زد . چه هيبتي داشت . باد موهاش رو بالا و پايين مي کرد . اون راهش رو فهميده بود . مي رفت که بميره . اينو از محکم گرفتن بيل فهميدم . بغضم گرفت . پرسيدم : " آرتيگوشه ، تو چي هستي ؟ " دور شده بود . فکر کنم زيؤ لب جواب داد : " عصيان . " آخرين باری بود که آرتيگوشه رو ديدم . توی غروب آفتاب .بيل رو محکم گرفته بود . موهاش بالا پايين مي رفت . افشون بود . افسون مي کرد . هميشه منو ، معبدم رو مسخره مي کرد .

محمود پسيخان

استعين بنفسک الذی لا الله الا هو . در آغاز نقطه بود . نقطه ای حساس . يک آن . يک دم . يک نفس . که گذشت . تمام شد . رفت . خاک شد . ديگر نشگفت . نقطه نطفه بود . نطفه آدمي شد . آدميت از نقطه روئيد . بي جهت و بي علت . نقطه يادآور موجودات کوچک تک سلولي بود . در روندی ميليارد ساله اين موجودات آدمياني با تعقل و تحسس بارور شدند . پس همه چيز از نقطه شروع شد . نقطه ای حساس . يک آن . يک آن ديدمش . او را . مشغول بوديم . با بيل شخم مي زديم . زمان درازی است که برده اين مزرعه هستيم . رعيت و زارعيم . محصول مي کاريم و صاحب مزرعه آن را درو مي کند . نصيب هيچ است . قطعاً خاک خواهيم شد و اين سوال را مرتبا ً در ذهن مرور مي کنيم ، آيا بعد از صدهزار سال از پس خاک چون سبزه ، اميد رستن هست؟ سبزه در مزرعه مي روئيد . دامها از سبزه خوراک مي کردند . دامها متعلق به ما نبودند . دامهای داروغه بودند که از محصولات ما خورش مي کردند و رعايای شهامت گويشي از شکوايه نداشتند . بيل مي زديم . با بيل شخم مي زديم . ديدمش . بيل را محکم در دست گرفته بود . يک آن ديدمش . باد زلفايش را پريشان کرده بود . ابتدا فکر کردم رعيت است . در نقطه ای درک کرديم مي خواهد در زدن شخم به زحمتکشان ياری دهد . صورتش را ديدم . زن بود . درست است . دخترکي بود . صورتش نشان از زحمت و درد نمي داد . ولي چشمانش ، ما رعايای زحمتکش را ستايش مي کرد . در لحظه ای حالت غريبي بخود گرفته بود . ما دسته جمعي بيل مي زديم . او بالای سنگي ايستاده بود . محکم بيل را در دستش گرفته بود . زلفانش توسط باد، عنصر سوم زايش جهان بالا و پايين مي رفت . کسکي گفت : " اين ضعيفه مي خواهد راه زرع را به ما ياد دهد؟ " پيری دانا زمزمه کرد : " حالت گرفتن بيل بيانگر زرع نيست . احساس مي کنم اين دختر خشمگين است . به او ظلمي شده . مي خواهد داد بستاند . " با صدای بلند فکر کردم " آيا اين رمه فکر مي کند که به راحتي گرگان به زانو درمي آيند ؟ ما نهضت عظيمي هستيم . کشاورزاني سيه روز و تيره بخت و چروک دست . آيا فکر کرده ايد که چرا روزگارمان اسف بار است ؟ شايد بپنداريد که خواست خدايان است ولي مگر در علم اساطير نخوانده ايد که خود خدايان هم اسير تقدير هستند ؟ هيچ سوال کرده ايد که ما چه هستيم؟ آيا بايد تا آخر بيل را بر اين گِل بکوبيم ؟ گِلي که ذرات هزاران کي و جم است ؟ به اين دخترک بنگريد . نظاره اش کنيد . او چگونه با بيل انرژی بخش مي کند و ما چگونه با بيل انرژی هدر مي دهيم . هم بختان وقت عصيان است . در مقابل زور قد علم مي کنيم . " به خود آمدم . بي خود شده بودم . تمام زحمتکشان به دهانم خيره بودند . زل مي زدند . تمنا داشتند . خواستار بودند . خواستار کلمات . باز کلمه مي خواستند ولي من نقطه بودم . چطور توانستم اينچنين سخن برانم ؟ کشاورزان همانطور ايستاده بودند . منتظر بودند تا من حرکتي کنم . اشاره . پلکي . چرا من ؟ کسي که در عمرش فقط بيل زده و با نان خشکي بدن تقويت کرده . بدني که اصل است ، به غير از آن چيزی نيست و اگر بپوسد و متلاشي شود ديگر من نيستم . چطور شد من شروع به انديشيدن کردم ؟ همه چيز برمي گشت به آن نقطه . نقطه ای که دخترک ايستاده بود و بيل را محکم گرفته بود . زلفهايش چه پريشان بودند . دخترک حرکت مي کرد . به سمت غروب حرکت مي کرد . نقطه ای متحرک بود . آواز مي خواند . شعر مي گفت . فکر کنم کلماتش اين چنين بود : " من کوکوئي ديوانه ام ، صدشهر ويران کرده ام ، بر تاج قيصر قي کنم ، بر قصر خاقان قو زنم . " دخترک داشت مي رفت . بيل را هم با خود مي برد . برگشتم . تمام زحمتکشان به دهان من چشم دوخته بودند . با چشمانشان تمنا مي کردند . ناگهان فرياد زدم . فرياد فضا را شکست . پي معبدان ترک خورد . بيل را بالا بردم و جيغ کشيدم . جيغي از ته دل . فرياد انساني گرفتار . فريادی در کهکشان لايتناهي . کهکشاني که چيزی را نمي شنود . اراده ای ندارد . مجبور است . " ولي ما مجبور نيستيم . " اين را با فرياد گفتم . به خود آمدم . بي خود بودم . تمام زحمتکشان بيلهايشان بالای سرشان بود . " اتکا به خويش . " محکم ادا کردم . دويدم . به سمت ظلم و بيدادی . فقط فرياد مي زدم . در پشت سرم اقيانوسي از فغان روان بود . تمام رعايا به ما پيوستند . به کنار دروازه شهر رسیدم . سربازان کرئون رو در روی ما بودند . تفنگهای سرپرشان ما را نشانه مي گرفت . من در جمعيت نقطه ای بودم . البته نقطه ای در سر پيکان . چون فرمانده سربازان فهميد که من سرکرده طاغيان هستيم . خطابم کرد : " محمود پسيخان . برگرد . به مزرعه برگرد . بيل بزن . زراعت را چه شکايت ؟ اين فرومايگان که دور تو حلقه زده اند در مقابل ارتش ما نقطه ای بيش نيستند . برو محمود که کرئون به خواهرزاده هايش رحم نکرد ، چه برسد به تو زارع پسيخان . چرا مي خواهي معبد ما مُهر معارضه با خدايان را بر پيشاني تو و اطرافيانت بکوبد ؟ اين الحادی بيش نيست . تو شروع به انديشيدن کرده ای و برای همين هيچ نمي فهمي . چشمانت سرخ است . حتی خون جلودار نيست . برگرد محمود پسيخان . بيلت را بزن . " به زحمتکشان نگاهي انداختم . آنها به دهانم زل مي زدند . دهانم را مي ليسيدند تا شايد کلمه ای ، حرفي بيرون بجهد . دستور بدهم ؟ به تفنگهای سربازان نگريستم . آماده شليک بودند . ناگهان صدای طغيان دخترکي گوش سربازان را آزرد . بر بالای برج دروازه ايستاده بود . بيلش دستش بود . زلفان دراز و سياهش . چشمان پربغضش . زحمتکشان مسخ شدند . همگي فرياد زديم : " آرتيگوشه . " خودش بود . آرتيگوشه . پرخشم و پرکينه . پدرش را به جرم زنای با محارم در شهر سوار الاغي کردند و گرداندند . ناگهان انرژی آمد . به خود آمدم . بي خود بودم . بانگ زدم : " اتکا به خويش . " هجوم برديم . با اعتراض هجوم برديم . مشت بوديم . نقطه شديم . فرياد بلندي بوديم . در يک آن ، در يک نقطه ، يک لحظه ، يک دم فرمانده دستور داد : " آتش . " همه درو شديم . حرس شديم . چيده شديم . پخش شديم . پلا شديم . باد ما را برد . روی زمين فقط اجساد بود . زحمتکشان در خون شنا کردند و مدال طلای پيروزی را برگردن انداختند . سکوت شد . زماني گذشت . تکان نمي خورديم . بعضي از کشاورزان خوراک کرکس و کفتار مي شدند . در همان نقطه پايان بوديم . دسته جمعي به پايان رسيديم . دستي مرا برگرداند . او بود . بيل بدست . با خشم . پرسيدم : " آرتيگوشه ، با بيلت بر فرق کدام يک از اين کفتارها مي زني ؟ " جواب داد : " با بيلم فقط دفن مي کنم . " پرسيدم : " مگر مجوز دفن مارا کرئون صادر کرد ؟ " محکم گفت : " عصيان من احتياجي به جواز ندارد . " پرسيدم : " چه کسي را مي خواهي دفن کني؟ " خشک گفت : " محمود پسيخان را . " چاله کند . دفن کرد . وقتي مرا در گور مي گذاشت مي خواند : " مائيم و به غير ما کسي نيست ، در شيب و فراز و زير و بالا " آخرين بار بود که آرتيگوشه را مي ديدم . رويم خاک مي ريخت . زلفانش در هوا مي رقصيد . غروب سرش را نوازش مي کرد . ديگر نديدمش . در خاک حل شدم . بعد از طي ساليان اسطوره ای از خاک مثل سبزه دميدم . الاغي مرا خورد . توسط سرگينش دوباره به خاک برگشتم . دستي مرا خم کرد . يک نقطه درم تيزاب ريختند . فقط يادم مي آيد امنيه ها جسد شخصي را درون تيزاب کردند . کشته بودنش . قبل ها . در گذشته . حال دنبال بهانه مرگ او مي گشتند . صورت جسد را حس کردم . محمود پسيخان بود . در نقطه ای ديگر درم شراب ريختند . شاعره ای لب بر لبم مي گذاشت و مي نوشت :

ما را چو آفتاب مساوي است مرگ و زيست

گرم شام مرده ايم ، سحر زنده گشته ايم .

صورت شاعره را حس کردم ، آرتيگوشه بود .

ايسمنه

داشت رد مي شد . يه بيل هم تو دستش بود . بيل نمي دونم چرا گرفته بود دستش ؟ هميشه باعث آبرو ريزيه . کارهايي مي کنه که آدم رو دست مي گيرن . البته اول نفهميدم اونه . موهاش ريخته بود تو صورتش . نشناختم. البته اول سرم تو کار خودم بود . تو کافي شاپ نشسته بودم و به کيک قهوه ايه که ياد مستراح مي نداختم خيره شدم بودم . چِت بودم . کليد کليد . يهو جوجه خروس گفت : " هي ايسمنه . خواهرت داره رد مي شه . " برگشتم . اونجا بود که بيل رو تو دستش ديدم . حالتش يه طوری بود . داشت از بغل در کافي رد مي شد . اول فکر کردم مي خواد بيا تو . ولي نه . حالتش بدچيزی بود . هيچ وقت اينطوری نديده بودمش . وايستاد . زيرچشمي توی کافي شاپ رو نگاه کرد . . چشش به من افتاد . سيگار رو تو دستم ديد . تريپ هایي که دور رو برم بود رو برانداز کرد . چشماش خوفي داشت . زرد کردم . دختر خوشگله با طعنه گفت : " خواهرت عقلش پاره سنگ برداشته ؟ " سگ باز خندید : " اون هميشه مغزش مي شنگيد . " وضعي بود . بيلش زير غروب مي درخشيد . هيجان گرفت منو . رفتم مستراح . تمام قرصها رو ريختم تو چاه . نا خواسته بودم . نمي دونم چي شد . وقتي برگشتم رفته بود . سگ باز چشماش سرخ شده بود و داشت خاطره ترسوندن منو تو تاريکي برای اکيپ تعريف مي کرد . من چيزی يادم نمي اومد . به اون بيل فکر مي کردم . دختر خوشگله سرش رو گذاشت روی شونه ام . اون معتقد بود که من دختر قشنگي نيستم ، به زورِ آرايش و لباس خودمو نگه مي دارم . جوجه خروس هم همين عقيده رو داشت . ولي سگ باز طور ديگه اي مي ديد . اون هميشه گوشزد مي کرد که من انرژی دهری زيادی دارم . دختر خوشگله مي گفت : " خواهرت از خودت بهتره ، ايسمنه ، ولي تو عالم ديگه ایه . " راست مي گفت . يه بار نديدم جلوی آينه وايسته خودش رو آرايش کنه . بيل واسه چي گرفته بود دستش ؟ غروب بدی بود . هميشه از کشا.رزا صحبت مي کرد . بهش گفتم : " ول کن . روابط عموميت رو قوی کن . تو که بامزه ای . آرايش کني همه چيت حل ئه . بيا امشب ببرمت مهموني . کله ات رو گرم کن . دودی بزن . رقصي بکن . هيچ مي دوني يه شب خواب ديدم که چقدر قشنگ اساطيری مي رقصي . مي دوني تو زشت نيستي . فقط نچسبي . من خوشگل نيستم ، ولي گيرام . مي گيرم . مي قاپم . مي دزدم . دست بردار . بيا ببين چه خبره ؟ يه خورده با اين آقا پسرهاي خوشتيپ گپ بزن بفهمي دنيا دست کيه . " تو نگاهش يه بهتي بود . ديوونه نيست . هميشه تو بچگي نمره های خوب مي آورد . معلما مي گفتن نابغه است . اون هميشه حواسش جای ديگه بود . اصلا پرت بود . تو اين دنيا نبود . هميشه مي خواستم يه جوری بکشمش تو وادی خودم . بفهمه تن چقدر ارزش داره . " آرتيگوشه ، بيا تو دنيا . بيا يه پک جوينت بزن حالت جا بياد . فردا مي ميری . تنت متلاشي مي شه . چيزی ازت نمي مونه . حداقل بهش برس . به دخترای ديگه يه نگاه بنداز . چقدر همه چيز براشون مهمه . چقدر زيبا هستن و جذاب . اونها دنيا رو زيرپاشنه های کفششون دارن . " خيلي خشک گفت : " کرئون جديداً قوانيني وضع کرده . اين مسئله غيرقابل تحمله . " جدی و رک و پوست کنده پرسيدم : " واسه چي همش مي ری تو مزرعه مي پلکي ؟ بيل زدن چهارتا حمال نيگا کردن داره ؟ " يادسگ باز افتادم . اون کلاه حصيريش تو سرش بود . زير آفتاب مزرعه حموم مي گرفت. آبجوهای خنک رو باز مي کرد و با سلامتي من مي رفت بالا . کنارش نشسته بودم و مي خنديدم . فکر مي کردم منو بگيره . اين کار رو مي کرد . اگر دختر خوشگله رأيش رو نمي زد . جوجه خروس هم بي تاثير نبود . جوجه خروس به متلک زير گوشم مي گفت : " ايسمنه . ايسمنه ی جذاب . ايسمنه پرانرژی . چرا مي خوای خودت رو به ما بچسبوني ؟ تو اصالت نداری . مي دونيم تو يه حروم زاده بيشتر نيستي . پدر کثافتت رو يادم مياد سوار الاغ کردند . خودم به طرفش سنگ پرتاب کردم . وقتي شلاقش مي زدند کف زدم و وقتي کورش کردند سوت کشيدم . تو فکر مي کني . هرچقدر هم که خودت رو درست کني و به اکيپ ما بچسبي فايده نداره . تو شوهر پيدا نمي کني . " اونجا بود که ديدمش . بيل دستش بود . داشت غروب مي شد . سگ باز مست کرده بود مي خنديد . دختر خوشگله مي گفت : " برادرای انقلابيت رفتن تو شکم کرکس ها . " سگ باز بلافاصله تاييد کرد : " کسي که مخل آسايش يه توده مستضعفه ، انگله . چرا کشاورزا رو از راه بدر مي کنيد . اين قشر زحمتکش قابل تحسينه . " جوجه خروس مرتبا ً تکرار مي کرد : " ايسمنه . خودته به ما نزن . پي اشراف ثروت نيست ، اصالته . " ديدمش . بيلش مي درخشيد . کرکس ها آسمون رو سياه کرده بودند . " لاشخورها رو ول کن . لاشي ها رو بچسب . " " آرتيگوشه بياد نمي ياری که روی پيشوني ما محکوميت و ننگ رو حک کردن . مگر نديدي نشنيدی که ما ثمره يه زنای محارم هستيم ؟ ما بوجود آمده از اينسست هستيم . اينسست . آرتيگوشه کرئون دايي ماست . قانون اون همگانيه . " زير لب گفت : " هيتلر عاشق خواهرزاده اش بود . مي خواست باهاش عروسي کنه . " موهاش ريخته بود تو صورتش . اينا تاثيرات آفتاب مزرعه است . مغز رو داغون مي کنه . از دکترها بپرسيد . اونا درس خوندن . روزنامه هم مي خونن . جدول هم حل مي کنن . صدای شليک همه جا پيچيد . صدای ترسناکي بود . از لای دندونهاش گفت : " زحتکش ها درو شدند ايسمنه . " داشت مي رفت . دور مي شود . غروب هنوز بود . داد زدم : " صبر کن . مي خوای بری دفنشون کني ؟ اين خلاف مقرراته حکم اينه که گوشت اونها خوراک ددها بشه . " " با دفن کاری ندارم ايسمنه . " " پس اون بيل چيه ؟ " بيل هنوز مي درخشيد . فهميدم . سريع از ذهنم عبور کرد . کافي شاپ . داشت مي رفت به طرف کافي شاپ . خوفي بود . " آرتيگوشه . به خدايان قسم تمام قرصهای مخدر رو انداختم تو چاه مستراح . " مي رفت . گوش نمي داد . اصلا نمي شنيد . زدم تو سرم . صدای شکستن شيشه های کافي شاپ اومد . دختر خوشگله جيغ مي زد . رفتم جلو . آرتيگوشه با بيل افتاده بود به شکستن ميزها و ليوانها . ديگه فرصت نبود . بوی گند اجساد تا اونجا مي اومد . چشمم افتاد به سگ باز . گردنش خُرد شده بود. فقط ليوان آبجوش سالم بود که تو دستش معلق مي چرخيد . " بوی گند جسد مي ياد . " نگام کرد . از بيل خون مي چکيد . آخرين باری بود که مي ديدمش . موهای افشونش زير غروب شرابي شده بود . يک تصوير افسانه اي . زير لب گفت : " برو جلو آيينه . خودت رو بزک کن . جيگر طلاها رفتند به درک هادس . "

کتابفروش

زندگيتون زيباست ؟ صدبارگفتم سخت نگيريد . همينه . بايد قبولش کرد . اومدی به من مي گي ; شبحي ; مرده . خب چکار کنم ؟ مرده که مرده . ما همه مرده ايم . شما يه نگاهي به اين تريا بندازيد . يه مشت تيکلت ايزی . همشون جمع شدن اينجا برای تئاتر . البته قارت نه تئاتر . فقط چای مي خورن و سيگار مي کشن و لاس. لاس خشکه . ما کتابفروشي مون رو اين گوشه داريم با کسي کاری نداريم . تا کسي پا رو دممون نذاره چيزی نمي گيم . بهم دوساله مي گن بايد بساط خودتو از اين تريا جمع کني ببری . کي که گوش بده ؟ مدير اومد گفت : " به اين کاری نداشته باشيد ، تو يه عالم ديگه است . " واقعاً تو يه عالم ديگه ام . کتابام اينجاست ، هر کي خواست نگاه کنه ، هر کي بخره . اين گوشه مي شينم ترجمه ای مي کنم ، سيگار مي کشم . نه به حرف کسي اسطمراق مي کنيم ، نه پشت سر کسي صفحه مي ذاريم . فقط نوار مي ذارم . موزيک . موسيقي روح بخش . بتهوون ، باخ ، رپ ، اپرا . بعضي موقعها اين تئاتری ها پول ندارن بدن مي ديم کتاب رو مي خونن ، برمي گردونن . بعضي ها هم برنمي گردونن . تنها زندگي مي کنيم . نه زني نه بچه ئي . يه بار رفتم خارج درس بخونم ، زبان ياد گرفتم . يارو اومده اينجا نشسته بهتش زده " اَ ..... اينهمه کتاب رو ، همه رو خوندين . " يه مشت تيکلت ايزی . اون روز ديدی حبيب کثافت اومد اينجا چه زدم تو راه بادش . برای من قرص اکس مي زنه . مي یاد راجع به پوچي دنيا مي گه . انگار الاغ تو مخ اينا ريده . هي حشيش ، اسيد ، اکس . حشيش ، اسيد ، اکس . اينا انگلند . مثل سوسک . سوسک رو اگه نکشي تو همه جا مي ره . تو آشپزخونه ، لاحاف ، کتاب . قضيه فيل مولوی . اين از اين بُر مغز ، اونهم از مهيار . آقای جيمز جويس . مي گه : " مَ نويسنده ام . " گه خوردی . گنده تراش تو اروپا از اين حرفا نمي زنن . حالا اين چُس آقا از دهات اومده اينجا جَوِ تريا گرفته تش مي گه : " مَ نويسنده ام . " تمام کارهاش هم در موردِ مواد ، معتاد ، نگاری و اين حرفا . انقدر تو دوده کلماتش هم تو دود خفه کرده . مثل استادش محمودخان که مي گه : " پای منقل يه رمان نوشتم ، ويولن ش رو مندلسون مي زد . " گور پدرت مرتيکه افيوني ، اسم خودت رو گذاشتي نويسنده . مثل من باش . بشين يه گوشه . غيب نکن . تهمت نزن . حالتو بکن . ببين کتاب گذاشتم تو تريا ، هرکي خواست نگاه کنه ، هرکي هم خواست بخره . آقا کتاب بخريد . چرا مواد مي زنيد ؟ چيزای جديد هم رسيده ، يه نگاه بنداز . برنده نوبل امسال هم ترجمه شد رسيد ، ولي اين جماعت هم چنان در حسرت جنس مخالف . گفتن : " مهران مي خواد زن بگيره . " جواب دادم : " کاسه شو بديد اَن بگيره . " توجه نکنيد به اين حمالها . ببين اينم يه اوسئلت ايزی خودش رو گير آورده . بيکاره ساعت سه مي ياد تا ده شب هم زِر مي زنه هم سيگار مي کشه . همش به فکر اينن مخ يکي رو بزنن . بابا تئاتر هم جای اين حرفهاست ؟ خب بريد پارک . کتاب بخونيد . دختره مي گه : " برم پاساژ شلوار بخرم . " هي لباس مي خره . هي لباس مي خره . خب پول بده کتاب بخر . هرشب مي ريم خونه يه چندرغاز از فروش و ترجمه هم باهاش تخم مرغي ، گوجه ای پنيری چيزی مي خريم . تا مي خوريم مي کپيم يه دو خط تحليل کنيم ، اتاق بغلي حشيش زدن دارن آب بازی مي کنن . ديگه فحش دادم . البته تو دلم . بهمن اومده مي گه : " مادر من آلمان ئه . " مي گم خب باشه . به من چه ؟ حالا چرا پُز مي دی ؟ مادر منم تو دهاتهای اَبهَر زندگي مي کنه . از اينجا سه ساعت راهه . مي رم برام نيمرو لقمه مي گيره مي ده مي خورم . منم پز بدم بهش ؟ خوشش مي ياد ؟ اين فرزين هم مثل سگ ولگرد از اين سوراخ به اون سوراخ . مي خواد بگه جريان همه چيز فيل مولوي ئه . آخه تو اينجا زندگي مي کنن بابا . بعضي ها خب بدبختن . سرخورده ان . مي يان تو تريا مي شينن پيس های مزخرف شون رو مي خونن . يه مشت درمونده . بابا فرهنگمون غلطه . بريد دندونپزشکي . پره . فرهنگ مسواک زدن نداريم ما . دهن ها هم که همه از دَم بوی گه مي ده . آدم حالش بهم مي خوره . يه آدامس هم نمي اندازن بالا . منو چندسال با يه معتاد و زن هرزه سه تايي دستبند زدند بردن کلانتری . ازم کتاب گرفته بودن . اون دو تا هم که تکليفشون معلوم بود . يارو گروهبان شکم گنده گفت : " تو سياسي هستي . " گفتم : " بخدا عرق ها مال داداشمونه . " برادرم هم اومد شهادت داد . " قمه مال منه . " يه جورايي همون فيل مولوی . يه مشت احمق اينجا نشستن فقط چرت و پرت مي گن . اينا يه مشت بشکه متحرک گه هستن . اينکه بديهي ئه . آقا چهارتا موقعيت کنار هم قرار گرفتن يه تک سلولي درست شده. تک سلولي واسه خودش بوده . همينطور حال مي کرده . کيف مي کرده . بي دردسر . بي غم . يه دفعه شروع کرده به تکثير و تکامل . انقدر جهش ژنتيکي کرده حالا رسيده آه به اين اوسئلت ايزی ها . بابا اينا چرا انقدر خودشون رو مي گيرن ؟ آخه کي هستن ؟ بريد از جمشيد بپرسيد . ديگران مي شينن پای منقل ترياک ، ما پشت ميز ترجمه مي کنيم . هرکس به گونه ای بايد به ميهن ش خدمت بکنه . فرشاد با يه خانم تيکلت ايزی اومده مي گه : " نامزدمه . " خب به من چه ؟ نامزدته ، خواهرته ، اصلا مي خواد عمه ات باشه . من چه کنم ؟ اينکه نمي شه هر روز دست يه تيکلت رو بگيری بگي نامزدمه . تو آهنگسازی ؟ تو اصلا شعور نُت داری ؟يه کتاب از من نخريدی . شرط مي بندم يه خط هم نخونده . آقاجان قضيه اين تريا و اين کتابفروشي کوچک ما و اين ساختمون ، قضيه فيل مولوي ئه . هرکس از سر سودا سخني گفته . آقا اونطرف ديگه رو ببنديد . اينجا همه بدبختن . بابا چرا درک نمي کنيد اين جوانان مستضعف رو ؟ پری هست ، قد بلنده ، سبزه ئه . اون روز اومده ، سفيد پوشيده ، تيپ زده . مي گم : " آخه پری خانم . واسه کي آخه ؟ آخه واسه من ؟ واسه اين بدبختها که حيرانند و دائم دارن غصه مي خورن و سيگار مي کشن ؟ واسه اين اوسئلت ايزی ها ؟ پری خانم . اينطوری نپوشيد . ما مستضعف داريم . " همه يه جور مي گن . همه يه سيگار مي کشن . همه از يه جا نگاه مي کنن . فيل مولوی فقط بادبزنه . از ستون و فلان و بيسار خبری نيست . جنس مخالف . همين . مهرداد خونه اش لواسونه . زنش ده سال بزرگتر از خودشه . دنبال دوست دختر مي گرده . دهن ما رو آسفالت کرده . پيری اومد رد شد گفت : " آقا ما بايد خودِ فيل رو ببينيم . خودِ حقيقت فيل رو . اون چيزی که هست . البته بايد چراغ روشن بشه . " گفتم : " چراغش پهلویِ منه . کتاب . بخريد تا روشن بشه . بيانديشيد تا باشيد . " داشت رد مي شد . بيل دستش بود . بيل رو که ديدم ترسيدم . موهاش افشون بود . فکر کردم پری ئه . داد زدم : " پری خانم بخدا اينا مستضعفن ، بدبختن ، غصه دارن . فقط نشستن تو تريا ، سيگار مي کشن ، اشک مي ريزن . خسته ان ، کسل ان . " زير لب گفت : " خدا ؟ " ضربه عجيبي خورد تو سرم . فهميدم پری نيست . بغض کردم . چشماش خوفي داشت . خورشيد پشتِ سرش غروب مي کرد . بهش گوشزد کردم : " آرتيگوشه ، مواظب باش . کرئون قوانين جديدی وضع کرده . مگه تو اين دنيا نيستي ؟ " با لبخند نگاهم کرد و از زير دندونهاش گفت : " زندگيتون زيباست ؟ " موهاش شرابي رنگ شد . بيل تو دستش برق مي زد . از کشاورزی چيزی نمي دونست . فقط به کشاورزها نگاه مي کرد . حتماً مي خواست چاله بکنه . بعد دوزاريم افتاد . اين خلاف مقررات جديد بود . اون دختر خودش رو به کشتن مي داد . چشماش عجب دادی مي زد . " مي خوای کسي رو دفن کني ؟ " مکث کرد . بعد جواب داد : " آره . خودم رو . بايد خودم رو دفن کنم . از تکرار مکررات خسته ام . بايد همه چيز يا عوض بشه يا بايسته . " با خنده ای تلخ گفتم : " آرتيگوشه ، فيل مولوی مست کرده . دائم عربده مي زنه . مزارع رو لِه کرده . خونه ها رو خراب کرده . همه چيز رو از بين برده . " محکم تأکيد کرد : " من خودم رو دفن مي کنم . تو فيل رو بکش . " " چراغ رو کي روشن کنه ؟ " با تأني پاسخ داد : " چراغ رو بذار به عهده اين جماعتِ خسته و کسلِ تريا . اگه خودشون بخوان روشنش مي کنن . " منگ بودم . داشت دور مي شد . خورشيد پشت سرش غروب مي کرد . موهای شرابي ش توی هوا مي رقصيد . آخرين باری بود که مي ديدمش . داد زدم . صدام رو نشنيد . چه خوفي !

هوشيدر

من هوشيدرم . از تيره ; ازرداشد; . نطفه پدرم ازرداشد در آبهای اقيانوسي لايتناهي ، هزاران سال معلق بود ، تا اينکه دختری بِکر در عمق آن غوص مي کرد و نطفه به او تزريق شد . بدنيا آمدم . وظيفه ای بدوشم سنگيني مي کرد . تاريکي همه جا را فرا گرفته بود و من موظف بودم که برای پيروزی روشنايي بر تاريکي پي جهاد بسازم . در نهان بزرگ شدم و خود ، خويش را تعليم دادم . از مادرم پرسش کردم . از او در مورد جنگ با تاريکي اطلاعات خواستم . او گوشزد کرد : " برای مبارزه با دشمن ، ابتدا بايد به او علم پيدا کني . " از آن روز سعي بر شناخت تاريکي کردم . بار سفر بستم . حرکت آغاز شد . در نخست در برهوتي به انجمني رسيدم ژوليده و چرک و استخوان . در زير آفتاب نشست داشتند و هيچ بر لب نمي زدند و سکوتي مرگبار بر آنا حاکم بود . جوياي علت کار شدم . جوابي نشنيدم . مغزشان پلاسيده بود . در جواب اورادی خواندند که مفهوم نبود و بر هوا استوار . به کوهي رسيدم . دختران مويه کنان بر سر و سينه مي کوبيدن . مردی صخره ای عظيم را به سمت قله مي برد . صخره از دستش رها شد ! فرود آمد . مرد دوباره همتي کرد و صخره را بالا برد . ولي باز صخره لرزيد و همانطور مسلسل . جويای علت کار شدم . جوابي نشنيدم . فقط مويه و زاری دختران . گذشتم . به دشتي تيغ زار رسيدم . جواني تپه ای را بدوش داشت و زجر مي کشيد . درنگ عميقي کردم . زمان بسيار سپری شد . تپه بر دوش جوان سنگيني مي کرد . جويای علت کار شدم . جوابي نشنيدم . فقط جوان بود که آه مي کشيد . رفتم . نهری تيز را پشت سر گذاشتم . از دره ای گذشتم که کفتاران ، کودک بچگان را خورشت خود مي کردند . بر سر جاده پيرزني افليج ، چشم انتظار فرزندانش بود . در بن بستي ، عابدا ني از سر تسليم دست به آسمان داشتند و يک صدا فرياد مي زدند : " خودت را برسان . خودت را برسان . " پشت ميزی نويسنده نشسته بود و بزرگ مي نوشت : " ديگر طاقت طاق شده است . ديگر وضعيت بيش از اندازه غير قابل تحمل است . ديگر تاب و تواني نمانده . " پيری زنديق بر چمنزار نشسته بود و خم شراب در دست داشت . مست شعر مي سرود . عبوس بود و تلخ مي گفت . جهان را قديم مي دانست . حشر را دروغ مي پنداشت و مرگ را پايان مطلق خطاب مي کرد . جويای علت انديشه اش شدم . جوابي نشنيدم . فقط مست اشعاری را زير لب ادا مي کرد که در ذهنم هيچ معني تلقي نمي شد . با بغض پرسيد : " از آمدن و رفتن ما سودی کو ؟ " ناگه در چمنزار بانگي برخاست : " در چنبر چرخ جان چندين پاک مي سوزد و خاک مي شود دودی کو ؟ " لبخند مليحي زد . دويدم . او مرتباً شعر مي گفت . من مي لرزيدم . اشعارش پي ام ترک مي انداخت . دو دست را بر دو گوش سد ساختم . او فرياد مي زد . صدايش از درون ، زلزله بر پا مي کرد . تلاطم و طغياني بود . عُصياني بود . سخت دويدم . به شهری منجمد رسيدم . در خياباني مادر را ديدم که کودک دوساله اش را محکم بغل کرده بود . نزديک شدم . هر دو از سرما يخ زده بودند . حرکتي در روانشان وجود نداشت . داد زدم . گريستم . رهگذری عبور مي کرد . جويای علت انجماد شدم . جوابي نشنيدم . فقط صدای لمباندن گوشتهای کرم زده در چاه دهانش مرا رقصاند . از آنجا رفتم . جماعت گرسنه ای جان مي دادند . مردمان تشنه ای را کنار چشمه ای سلاخي کرده بودند . کودکي هشت ماهه مغزش له شده بود . زني شکمش ترکيده بود . ميدان جنگي خونين را طي کردم . قصر جم لانه بوفان شده بود . ژوليده ای ، خوش پوشي را شلاق مي زد . در خانه مردی تقليل مي رفت . در باغي روان پريشان ندای ناخوشي مي زدند . کشاورزی با سازش گريه سر مي داد . پسرکي با کوله باری از عقده ، خود را از بام سرنگون مي کرد . پدر و مادری ديدم سخت نگران . کودکِ سه ساله بازيگوشِ آنها ، سرش به سنگ خورده بود و بيناييش را از دست داده . چشمانش را با پارچه ای بسته بودند . کودک وضعيت را درک نمي کرد . نمي فهميد چرا همه چيز تاريک شده است . درک نمي کرد که چرا ديگر روشنايي نمي بيند . برای همين مي ناليد . کودکانه مي ناليد . پدر و مادر از درد ذوب شدند . سرم را به سمت آسمان بردم . فرياد زدم . جويای علت کار شدم . جوابي نشنيدم . فقط کودک ناله سر مي داد . برای مادرم طومار نوشتم . " مادر دشمن را شناختم . تاريکي را درک کردم . ظلمت را ديدم . زجر را فهميدم . مادر انسان همواره در رنج است . اهريمن دنيا را به تار خود کشيده . اگر از نسل ازرداشد مقدس هستم ، بايد جنگ سازم . از کجا بايد با اين عظمت روبرو گردم ؟ " مادر پيغام فرستاد : " در شهر دورافتاده تِب راهبي فرزانه ، زاهدی پارسا ، پيشگويي نابيناست که يک معبد دارد . وی در رياضت و هنر تقوی آوازه ای جهانی دارد . به سراغش برو و راه حقيقت را از او بجو . " سفر دراز آغاز کردم. به دروازه شهر تِب رسيدم . جماعتي اخلالگر در خاک هلاک خفته بودند . هزاران ياغي در خون خود غلتيده ، باد و ورم کرده ، پوسيده و بوی تعفن آنها در همه جا پيچيده . کرکس ها و کفتارها پوست و بدن اين مخطي يان را مي دريدن و آنجا اولين درس را آموختم . " اين است سزای بر هم زدن . " سربازانِ وفادار در گند و تعفن مراقب بودند تا مبادا قانون شکني اين مخبطان را به خاک بسپارد . سراغ معبد پيشگويِ فرزانه را جويا شدم . يافتم . در طالعم ديد : " تو با تاريکي نبرد آغاز مي کني و راهت ناتمام مي ماند . دو برادر پس از تو راه را ادامه مي دهند . آخرين آنها کار را تمام کرده و روشنايي در همه جا پراکنده مي شود . جنگ را آغاز کن . شمشير را بگير و خون ياران اهريمن را با جبر بريز و هيچ وقت برادرانت را فراموش مکن . " در آن نقطه از درون فرياد کشيد : " هوشيدر برادرانت . هوشيدر برادرانت . " شروع شد . خون ها بريختم . دوهزار و پانصد شورشي گردن بزدم . ده هزار زنديق در آتش بسوزاندم و هزاران دگرانديش را به دار کشيدم . بر کشاورزان ماليات بستم و زحمتکشان را به بردگي افکار روشنايي درآوردم . در يک نقطه متوجه شدم . خورد شدم . ديدم اقيانوسي از خون درست شده . اقيانوسي لايتناهي . بانگي برخاست : " نطفه دوم ازرداشد مقدس در اين اقيانوس است . برادر دوم تو در اينجا آميزش مي يابد . تو کارت را به پايان رساندی هوشيدر . " زانو زدم . " من چه کردم ؟ آيا اين عملي نبود برای وسيع کردن وسعت ظلمت ؟ " خسته بودم . خستگي ام در نرفت . " تمام تقصير آن رمال کورنمای شکم پرست است . " تصميم به ريختن خون او کردم . توان شمشير بستن نداشتم . ديگر تواني نبود . راه درازی بود و اين امر ممکن نمي شد . روانم پريشان شد . ديگر نابود بود . تاريکي بر دوشم سنگيني مي کرد . با صدایِ بلند جويایِ علل شدم . هيچ نيافتم . خم نوشيدم . ترياق خوردم . ناهوش و بي تعقل در باغ روان پريشان گوشه ای جُستم . زمان زيادی نشستم . خورشيد غروب مي کرد . همه چيز در پشت سرم غروب مي کرد . در يک نقطه ديدمش . دخترکي بود لاغر و بلند قامت ، با چشماني خوفناک . باد موهايش را مي رقصاند . بيلي را در دست محکم گرفته بود . بيل او در غروب خورشيد برق مي زد . چنداشتم برای انتقام آمده . بظاهر مي خواست بيل را بر سرم بکوبد . ولي مشغول کندن چاله شد . به سمتش رفتم . بغض ام گرفت . هر بار که او را ديدم بغض ام مي گرفت . درست مثل اولين باری که در تِب بالای سر اجساد بغض ش گرفته بود . در آن موقع هم همانطور بيل در دست داشت . چاله را به آرامي مي کند. ترسيدم . اولين باری بود که مي ترسيدم . کرئون قوانين جديدی مستقر کرده بود . چطور مي شود قوانين را شکست ؟ جويای علت کار شدم . " چه کس را به خاک مدفون مي کنيد ؟ " زير لب گفت : " شب را . " جواب دادم : " صبر مي کنيم . برادر سوم من از راه خواهد رسيد . " از زير دندانهايش پس داد : " انتظار بيهوده است . " آخرين باری بود که مي ديدمش . خورشيد پشتِ سرِ هر دویِ ما غروب مي کرد . او مثل سايه ای محو مي شد . نشان بر گردنش بود . روی نشان حک شده بود . کلمه ای حک شده بود . نامش را فهميدم . آرتيگوشه .

هايمون

پدر . از مزداسپ حرف مي زنم و قيافه ات تو هم مي ره . عصای سلطنت رو محکم به زمين مي زني ، ولي نمي ترسم . بهم خشم ات رو نشون نده . مي دونم دروغه . نمايشيِ . باورش نمي کنم . وقتي تو اخم مي کني ، دريا چه ای از خون موج مي زنه ، اما مي دونم که درون اين درياچه نطفه های طغيان موج مي زنه . وای به حالت اگر دخترهای مثل آرتيگوشه درون اين درياچه شنا کنن تا نطفه ها باهاشون درآميزه . باز که تو هم رفتي. اسم آرتيگوشه رو نبايد مي بردم ؟ مي خوای اسم ديگه ای رو بهت بگم ؟ محمود پسيخان خوبه ؟ داری گريه مي کني ؟ از اون ديگه نترس . بخاطر اينکه الان جسد اون و تمام ياغي هاش کنار دروازه داره طعمه کرکس ها و کفتارها مي شه . ولي از هيچکس نمي خوام صحبت کنم به جز مزداسپ . چرا کينه تویِ دلته ؟ همه اينها ناشي از يک چيزه . تو موجود خود رأيي هستي . تنهايي نمي شه برای يک جهان تصميم گرفت . حتي خداياني که تو علم شون کردی متعدند . حق داری . بايد از دست مزداسپ ناراحت بشي . کينه تو من رو يادِ کينه انوش مي ندازه . درست مثل انوشي . جذبه ات هم مثل اونه . وقتي انوش به پایِ مزداسپ افتاد و سجده کرد تا با مادرش همبستر نشه ، کينه و عقده شکل گرفت . انوش پاها رو ماچ مي کرد و بویِ پاها در قلبش تخمِ کينه کاشت . از همون روز بدن مزداسپ رو بدون سر ديد . پدر نرو . ترکم نکن . اگر پسرت تو رو به تيغ نقد بکشه ، بهتر از اينه که تاريخ مصلوبت کنه . پدر از تاريخ بترس . قاضيِ بي رحمی ِ . تو نمي خوای تن به اشتراک بدی . برای همين تا دنيا دنياست کناره دروازه تِب اخلالگرها درو مي شن . تا وقتي که اشتراک رو درک نکني ، عقده ها شکل مي گيرن . طنابها بافته مي شن . شلاق ها به صدا درميان . بچه ها در رختخواب ناله مي کنن و زنها با هزاران آرزو ، در دل خاک دفن مي شن . عمر کوتاه ما به سر مي رسه و تقديری نداريم به جزء تجزيه شدن در خاک . تو مي گي : " به درکِ هادس . " ولي از تو مي خوام که ببيني . خشم رو در پشتِ دروازه هایِ تِب ببيني و موج حسد رو تویِ مردم کوچه و بازار . ببيني که طمع ، من و تو رو اسير کرده . پدر از پنجره به بيرون نگاه کن . تاريکي شب را حس مي کني . چرا به درگاه خدايان ذهنت مويه نمي کني تا جرقه ای از شهاب سنگها اين شبِ طولاني رو به ما بفهمونن ؟ پدر به مسکو رفتي ؟ مي گن اونجا شبهایِ سپيد داره . و از تو مي پرسم : " اگر کسي ترياق داشته باشد و آن را از مارگزيده ای دريغ کند ، حکمش چيست؟" "اگر کسي خوراک داشته باشد و آن را از گرسنه ای دريغ کند ، حکمش چيست ؟ " تو نگام مي کنط . با تفکر نگام مي کني . البته آميخته ای از تفکر و خشم . تفکری به اشتراک و خشمي به مزداسپ . گناه مزداسپ چي بود که انوش گردنش رو زد ؟ وقتي که انبار غلات رو به رویِ مستضعف باز کرد ، همونجا دستش پيش انوش رو شد . انوش کشت . گردن زد . خون راه انداخت . پيِ لقِ طبقات رو با سيمان محکم کرد . ترکش رو ماله کشيد و تو در گوشم همواره زمزمه کردی : " اون عادله . " پدر شب رو ببين . خوب براندازش کن . اتفاقاً امروز روزيه که ماه غيبش زده . مي فهمي ؟ گوش مي کني ؟ شب شعوری نداره . از رویِ اتفاق و نفهمي برای خودش نفس مي کشه . صدایِ نفسش خيلي سنگينه . شايد تيرزياس واقعاً کور شده . يا اينکه ذرات بدن مزداسپ توی خاک تجزيه مي شه . اون حقيقتاً دوست نداشت صدایِ آه ، حسرتي رو بشنوه ، يا خشم عقده ای رو ببينه . پدر اين خود سریِ تو تا کي ادامه داره ؟ تا روزی که خودم رو بکشم و تو بفهمي براستي يک جبّاری ؟ آره پدر ؟ به ياد بيار . سرِ برادر زنت چي آوردی . سوار کردی و يه کلاه بوقي گذاشتي سرش . مگه اون تاجدارِ بخت برگشته ، بزرگترين تهديد تِب رو از بين نبرد ؟ حقش بود تبديلش بکني به يه دلقک ؟ کشتي دولت ات به گِل نشست . خوشحال باش و شب هنوز نفس مي کشه . اشتراک رو بطور مطلق به تو پيشنهاد مي کنم . ذات بشر رویِ شهوت استواره . اگر جمع بشه تبديل مي شه به لونه اهريمن . بذار همه به يک اندازه خالي بشن . اگر جلویِ اين پتانسيل رو نگيری کل دودمانت به باد مي ره . همين تيرزياس راهب شکمو اهلِ رياضت، تختت رو واژگون مي کنه . انقدر خودخواه نباش . مزداسپ آب و آتش و چراگاه را به يکسان تقسيم کرد ، اگر نمي توني ظلم رو به يکسان تقسيم کن . صدای شب اذيتم مي کنه . داشت غروب مي شد . ديدمش . موهاش حالت شرابي داشت . مست شدم . خوفي بود . گفتم : " آرتيگوشه ، جذبه تو زندگيم رو پاشو نده . چرک ساق پات چشمک مي زنه . به تو عشق دهری دارم . " فرياد زد : " پدرت قوانين جديدی وضع کرده." با هيجان آرومي بهش نزديک شدم و زمزمه کردم : " بدينِ مزداسپ دراومدم . هميشه خُرمم . دنيا انتخاب بزرگ منه . همه آدمها تویِ لذت بردن مشترکن . لذت رو به اشتراک بين همه تقسيم مي کنيم . " جرقه بيلش رو ديدم . بيل تویِ دستش بود . يه جورايي وحشت کردم . " آخه عشق من اينکارت خطرناکه . " از زير دندوناش گفت : " صدایِ شب سنگينه . اذيت مي شم . بهم امر مشتبه شده که خودت رو مي کشي . " کنار پنجره اتاق ام يه شيشه سيانور گذاشتم . آخرين باری بود که مي ديدمش . برای همين يه روز اون شيشه رو سر مي کشم . از پنجره شب رو تماشا مي کنم . مزداسپ هنوز داره مردم رو به زندگي اشتراکي دعوت مي کنه. اون آدمهایِ خودخواهي هستند ، نمي تونن اين مسئله رو قبول کنن . پدرم داد مي زنه : " هنوز بویِ گند پاهات تویِ دماغمه . وقتي خم شدم تا پاهات رو ببوسم ، اين بو تویِ قلبم تخم کينه کاشت . " برای همين افراد مزداسپ درو شدند . قباد مي خنديد . توی تخت بود . لرزان جواب داد : " هميشه به مزدک اعتقاد داشتم. اون يه اندرزه . شما اونو مي کشيد ولي اشتراکش رو نمي تونيد از بين ببريد . " برای همينِ پدر که هرچند سال يکبار وفاداران مزداسپ يکدفعه شاخ مي شن . تو با عصات روی زمين مي کوبي و مي گي : " امان از مزدک ، امان از مزدک . " ولي قباد تاجدار بخت برگشته حاضر نشد زنش رو به حجله غريبه بفرسته تا اهريمن حسد نيرو نگيره . پدر خوشحال شدی وقتي قباد رو سوار الاغ کردند و توی شهر گردوندنش ؟ باز به شب نگاه کن . مزداسپ دعوت به اشتراک مي کنه . گفتم : " آرتيگوشه . نکنه به سرت زده . مي خوای کسي رو دفن کني ؟ " آروم جواب داد : " مي خوام مزدک رو سر و ته مثل درخت بکارم. " با ناراحتي گفتم : " مزداسپ دينش خرمه . اشتراک زن روسپي گری نيست . سقوط رشک و خشم و آزه . انوش گردن مي زنه ولي قباد توی بستر مرگ مي خنده . " آرتيگوشه به غروب نگاه کرد و اسطوره ای داد ، داد " مي خوام مزدک سبز بشه . قشنگ بشه . بهش انداختم که ای اندرز در کجایِ تو قرار دارم ؟ جواب داد تو من نيستي ، جنبش مني . " بدن اخلالگرها بيرون دروازه تِب دريده مي شه . مزداسپ رفته . انوش به مهما ني تو مي ياد و من آخرين بار بود که آرتيگوشه را ديدم . خورشيد داشت پشت سرش غروب مي کرد .

آرتيگوشه

و اين منم ، آرتيگوشه . زني تنها در آستانه فصل عصيان . همواره بيلي در دست دارم که در زير خورشيد مي درخشد و مهر را از او مي آموزد . من اهل منزلم و عاشق پسرکي شدم که اهل آتش بود . زير نور خورشيد زلفانش به رنگِ خمر ارغواني در مي آمد . نگاهي داشت خوفناک و رشيد و استوار بود . دليرانه بر سر مزرعه شخم مي زد . نگاهش مرا گرفت . دستان چروکيده و خموده اش ، دستان لطيف بي خدشه مرا از دور هدايت مي کرد . او رنج مي برد و من بي بهره از درد ، در ناز و نعمت بزرگ مي شدم . شاهزاده ای که کوچکترين خراشي بر پوستش نقش نبسته بود . او مرا پسنديد ولي پدرش ، پدر قطور و محکمش ، رد کرد . گفت : " ما نسل آتش ايم ، با منزليان سخني نداريم . " پسرک مخفيانه دور از حکومت پدرش با من ازدواج کرد ، عشق مان به آميزش تبديل شد . اين بار هر دو علفهایِ هرز مزرعه را هرس کرديم . دستانم با زحمت آشنا شد . پسرکِ آتش پرست چون خورشيد مهر مي ورزيد . شاد بوديم و خرّم و مشترک . بناگه هم شُغلانش قيام کردند . سر به عصيان زدند و بلند آواز سر دادند : " وضعيت بيش از اندازه غير قابل تحمل شده است . ديگر تحمل نداريم و جان به لب رسيده . بای همين بانگ مي زنيم : نه . " توده بيشماری شدند . توده به حرکت افتاد . فغانِ اعتراض به آسمان پرتاب مي شد . توده به دروازه حکومت رسيد . صدایِ پياپيِ سلاحهایِ گرم در فضا مي پيچيد . توده درو شد و به زمين غلطيد توده . غبار و خاک به هوا برخاست . پسرکم . اهل آتش کم . گبرکم . گريست . بغض کرد و مزرعه را ترک . بدنبالش دويدم . افسرده و نابود بود . اسپند به دست گرفتم ، توجّه اي نکرد . آتش افروختم ولي روحش در سرزمين ديگری بود . در تفکر بود و مرتباً تکرار مي کرد : " ياران به موافقت ديدار کنيد . " سرم را کنار کفشهايش گذاشتم و آرام گفتم : " جوی مسموم هوا را خراب کرده . " زير لب گفت : " صدایِ نفس شب را مي شنوي ؟ سنگين است . " راه درازی رفتيم . راه عميقي بود. کوره راهي غير معمول . جويایِ علت کار بود ولي جوابي نمي شنويد . به راهي رسيديم که دو مسخره کنار درخت خشکيده ای نشسته بودند و انتظار مي کشيدند . از آنها پرسيد : " ای بي خبران در چه انتظاری هستيد؟" با هم جواب دادند : " هوشيدر . فرار است بيايد . " گفتم : " هوشيدر در خواب است . صدایِ نفس هايش را نمي شنويد که چقدر سنگين است ؟ " پسرک آتش پرست مهر خود را از دست داده بود . خستگي در اندامش جولان مي داد . به کولش گرفتم و حرکت کردیم . به حکيمي برخورديم از سرزمين غروب . پسرکم با ناتواني سوالاتي پرسيد و حکيم در جواب فرمود : " جهان شر است . اگر بدی کني کارت آسان آيد و گر نيکي گزيني به مشکلات و موضوعات پيچيده برخوری . اوقات خوش زودگذر است و لحظات تلخ به کندی عبور مي کند . اگر نداشته باشي در رنج و حسرت عقده ای و اگر داشته باشي در کسالت و بطالت . اساس دنيا بر نهاد تاريکي است و پيِ معبد روشنايي ويران است و از اين چهاچوب خلاصي نتواني . " پسرکم زار مي زد و من او را به دوش مي کشيدم . عشقم اميدی نداشت و من اين آميزش شوم را به جان خريدم . به پيری زنديق رسيديم . شوی م از او زهر خريد . با شراب ارغواني درآميخت و سر کشيد . صبح از خواب برنخواست . بر بالایِ جسدش مات و مبهوت نشسته بودم که پدرش با حکم وارد شد . هنوز حکومت مي کرد . افرادی مسلح رو همراه خودش آورده بود . حفاظت اش اعلي بود . گفتم : " بايد به خاکش بسپاريم . مقبره ای عظيم خواهيم ساخت و يادش گرامي خواهد ماند . " با تندی جواب داد : " اهل آتش ايم . جسدش را بر سر راه مي گذاريم تا ددان بدرند . اين سنت اهل ماست و کسي را مجال نافرماني نمي باشد که اگر مردگان دفن شوند کفر است و آدمي بعد از مرگ نيز بايد سودرسان طبيعت خويش باشد . از طبيعت آمده ايم و بدرن طبيعت مي رويم . بدن مي پوسد و مجزّا مي شود و پايان فرا مي رسد و ما حل مي شويم . " از زير دندانهايم گفتم : " اون مي خواست همه چيز تمام بشود . " حکم داد : " خواهد شد . " جسدش را بردند و در کوره راهي دور ول کردند . ولي عذابي را حمل مي کردم . اهل منزلم ، نمي توانم بگذارم آنطور سرگردان بماند . دفنش مي کنم ، ولي بر بالایِ جسد دو نگهبان مسلح ايستاده بود . پدر آتشي روشن کرده بود و زمزمه مي کرد : " تو از آميزشي بس ننگ و حرام زاده شدی . خدايان لعنت مي کنند و کفر مي گويند . پدرت از زنایِ با محارم ، زنازادگان آفريد ، دنيا چرخيد و کوری اَش حتمي شد . ما بر اساس سنت حکم مي کنيم . اجساد بايد دريده شوند . مکلف اصلي روح است که به ديار هادس مي رود . حساب و کتابش با هادس قاضي . جسم ارزش و تباری ندارد . آن به ، که خوراک جانوران بي پناه شود که خدايان توجه اشان نمي کنند . " بيل را در دستم محکم گرفتم . " او را در چمنزار دفن مي کنيم ، باشد که اجزایِ بدنش تبديل به گياهي نورسته شوند . " دو نگهبان مرا هدف قرار دادند و تهديدم کردند . بيل زير خورشيد درخشيد . رفتم . عذاب را بر دوش حمل کردم . به پير زنديق رسيدم ، مي گفت : " خدايان وهم اند و در المپ خبری نيست . " مزدک در گوشه ای دعوت به اشتراک مي کرد و پدر کورم را ديدم که سوار بر الاغي بود و همگان او را به سخره گرفته اند . به دروازه تِب رسيدم . شهر شوم . شهر خوف . شهر افترا و غيبت . اجساد هزاران کشاورز در زير نور خورشيد مي گنديد و تجزيه مي شد . کرکس ها و کفتارها مي دريدند و سربازان مسلح خميازه مي کشيدند . کرئون بر بالایِ برجي ايستاده بود و با خشم به من مي نگريست . به آسمان نگريستم . در اين جهان لايتناهي نقطه ای بودم کوچکتر از صفر . فرياد زدم . فريادی بلند . بيل را به هوا بردم و از ته دل هوار کشيدم . فريادم در فضایِ نامتناهي گم شد و زوزه کفتاران همراهي کردند . گويي کفتاران فهميده بودند که سرنوشت شوم و محدود ما چقدر تلخ است . همانند ماگزيده ای بودم که از او ترياق دريغ شده و کشاورزان ، گرسنگاني که خوراک از آنها پنهان . کرئون به من خيره بود . چشمانش برق مي زد . مثل بيل من برق مي زد . مزدک صدايش بلندتر شده بود که انوش آمد و او را در چاه سرنگون کرد . پير زنديق مست بود و اجساد مي پوسيدند و کرئون درنگ مي کرد . برخاستم . ديگر آن دخترک هميشگي نبودم . فقط يک چيز بودم و يک چيز در من بزرگ مي شد ، آرتيگوشه . دوباره فرياد زدم . اينبار از سرِ خشم و حسد و آز . پير زنديق گوشزد کرد : " آرتيگوشه، فريادت بيهوده است . در اين نهايت گوشي وجود ندارد که دردت را بفهمد . " به سمت برج کرئون هجوم بردم . تيرزياس ، راهب فرزانه هنوز با شهوتراني زياد رياضت مي کشيد . کرئون با خشم مي نگريست . بلند ندا دادم : " وضعيت بيش از اندازه غير قابل تحمل شده ، ديگر طاقت و توان ندارم . " جوابي نداد . مغرور بود و خود سر . به سرعت بيل را به حرکت آوردم و اجسادِ زحمتکشان را به خاک سپردم . سربازان خميازه مي کشيدند . کرئون هنوز با خشم مي نگريست . عده زيادی بودند ولي به اتمام مي رسيد . صدایِ نفس شب سنگين بود تا اينکه خورشيد از پشت یرِ کفتاران و کرکس ها طلوع کرد . آخرين باری بود که طلوع را ديدم . مشرق زلال مي شد . رنگ آبي را حس کردم . کرئون فرياد زد : " پيران تِبای ، يک اخلالگر مي خواهد کشتي دولت را دستخوش طوفان کند . " پيران تِب که در رأس شان تيرزياس بود ، صف بستند . سربازان چماق هايشان را بالا بردند. کرئون ناليد : " خدايان به لرزه درآمدند . " از زير دندانهايم گفتم : " در المپ خبری نيست . " پيران اشاراتشان را به سمتم گرفتند . حکمِ خونم دادند . بيل را بالا برم و خاک به آسمان پاشيد ، " هوشيدر برادرانت . " جمجمه محمود پسيخان به صدا درآمد . باد او را مي لرزاند ، مثل اينکه مي گفت : " ديگر غيرقابل تحمل شده . " بيل را بالایِ سرم بردم . بيل مي درخشيد . پيران مرتباً حکم قتل مي دادند . کرئون هنوز خشمگين بود . انگشتان اشارات پيران شماطت ام مي کرد . تيرزياس زير لب وِردِ جن گيری مي خواند . ترشيده ای از درد عشق مي ناليد و جواني سخت تحت تأثير فضا بود . کرئون هنوز خشمگين بود . سربازان به خود آمدند . کفتارها زوزه مي کشيدند . کرکس ها مي گريستند . تمام اجساد به خاک سپرده شده بود . سربازان متوجه مفهومِ اين صحنه شدند . تفنگهايشان را پُر کردند . کرئون با دست اشاره کرد : " به درک هادس بفرستيدش . " سربازان تفنگهايشان را به سمتم گرفتند . پدر اهل آتش هنوز حکومت مي کرد . پسرکم رویِ زمين مي پوسيد و در فضا مي پکيد . فرياد بلندي زدم . صدایِ شليک در فضا پيچيد . هيچ نفهميدم . همه چيز تاريک شد . ديگر درکي نداشتم . فقط صدایِ نبضِ شب بود که ممتد ادامه داشت و .............................................................................................................. ! ؟

محمد ميرعلي اکبری

شهريور 1382